De andere kant van… James Last

Hier kun je met al de rest terecht
Gebruikersavatar
Kilroy
Site Admin
Berichten: 19107
Lid geworden op: 15 sep 2012, 18:26
Locatie: Asper, België
Contacteer:

De andere kant van… James Last

Bericht door Kilroy »

De jaren 50 en 60 van de vorige eeuw was de tijd van de grote showorkesten die van stad naar stad reisden, ongelooflijk veel mensen wisten te vermaken en vaak meerdere albums per jaar vol speelden met covers van veelal Amerikaanse hits. De Duitse orkesten waren vaak naar voorbeeld gekneed van de traditionele big bands als die van Glen Miller. De bandleiders werden vaak de bekende namen waar het orkest naar vernoemd was.

Afbeelding

Denk naast de hoofdrolspeler in dit verhaal, James Last, maar eens aan de werelbefaamde Bert Kaempfert, die man die ook veel bekende composities op zijn naam heeft, waaronder ‘Strangers in the Night’. Of de orkesten van Max Greger, Horst Wende en Kai Warner (Alias van Werner Last, broer van James).

James Last

Wat zeg je me nou? James Last? Dat is toch die man van muziek per strekkende meter, de ‘Non-stop dancing’ bulk en andere feestmuziek met 40 nummers per album? De man die met zijn orkest probleemloos 4 tot 6 albums per jaar wist te vullen? Inderdaad: die James Last. Door velen geprezen en door velen verguisd. Aan ’smans vakmanschap werd door muziekkenners niet getwijfeld, wel aan zijn muziekkeus. Muziek vaak zo gepolijst als het pas gedweilde ijs van Thialf.

Music for the millions

Afbeelding
1966

Afbeelding
1968

Afbeelding
De hoes zegt het al

Afbeelding
1969

Gezien de miljoenen albums die de man wist weg te zetten dacht de massa daar totaal echter anders over. En laat het nou net zijn miljoenenpubliek zijn die onze als Hans Last geboren oosterbuur ook in de weg zat als de man het voor de afwisseling eens over een andere boeg wilde gooien.

De A&R mensen van zijn platenlabel moesten er vooral voor zorgen dat er voldoende vinyl werd geperst met wat zijn vele trouwe volgers wilden horen. Geen moeilijkdoenerij alsjeblieft… Het moet wel hapklaar blijven. Het resultaat is alom bekend.

Maar een paar keer werd er toch ruimte gemaakt voor een iets andere aanpak. En waarin dit heeft geresulteerd, en mijn oren deden spitsen, lees je hieronder… Dus niet meteen afhaken…

Maar toch, een drietal albums...

We hebben het hier over een drietal albums, waarvan de eerste in 1969 werd opgenomen maar pas 43 jaar later de release kreeg dat het verdiende.

Een tweede album werd wel normaal uitgebracht, flopte en verdween snel uit de belangstelling. Om daarna ook jarenlang op de plank te blijven liggen.

De laatste van deze drie albums was op afstand het meest succesvol maar haalde ook bij lange na niet de oplages die de muziekbizzjongens gewoon waren van Hansi.

Ook dit laatste album belande in de krochten van de muziekopslag en heeft zelfs nooit een brede CD release gekregen. Het zijn deze drie James Last albums die mij nieuwsgierig maakten. Toen ik ze te pakken had was ik toch blij verrast. Gewoon een verduld fijn drietal dat ik sindsdien met regelmaat uit de luidsprekers laat klinken.

Buiten Europa

De man was ongekend succesvol in Europa, maar het wilde James Last maar niet lukken om ook in de USA echt voet aan grond te krijgen, terwijl James groot zo’n bewonderaar was van de grote orkestmeesters van dat continent.

The America Album (1969)

Afbeelding

Het album wordt opgenomen om in de USA uit te brengen. De muziek is op Amerikaanse leest geschoeid. Naast composities van Amerikaanse componisten zijn er ook eigen composities te horen. De 1969 productie klinkt ook als een klokje. Zelf vind ik het een heerlijk album. Behoorlijk afwijkend van wat normaal van James kennen. Terwijl er her en der toch voldoende herkenbare dingen verstopt zitten. Maar het is toch een progressiever geluid, met een Amerikaans sausje en erg sfeervol.

Er worden proefpersingen (ohhh, wie heeft er eentje voor me?) van het album gemaakt onder de werktitel ‘America LP’ maar van een echte release komt het niet. Niet aan de overkant van de Atlantische oceaan en niet in Europa.

De muziek zou volgens de A & R mensen van de platenmaatschappij te complex zijn voor de gevoelige oortjes van de hardcore James Last koper zijn. Te weinig van de bekende ‘happy sound’ waarmee 6, 7 schijven per jaar worden volgeplemd. De tapes werden op de plank gelegd. Van enkele songs werden nog stukjes gebruikt voor volgende James Last medley albums. En daarmee was de kous af…

Eindelijk dan toch...

In 2012 wordt er eindelijk iemand wakker, haalt de tapes van de plank en wordt het album op CD gereleast onder de titel ‘The America Album’. Ik vermoed dat zelfs veel James Last haters dit album best zouden kunnen waarderen, als ze tenminste hun vastgeroeste vooroordelen opzij durven te zetten.

Well Kept Secret (1975)

Toch werd er zes jaar later een nieuwe poging gedaan om ook in de USA door te breken. Niet met zijn eigen orkest, maar met Amerikaanse muzikanten. Niets werd aan het toeval overgelaten dit keer.

Afbeelding

Het album werd opgenomen met de crème de la crème van de Amerikaanse fusion, prog, jazz en rockscene. Wie dit voor het eerst hoort zal zeker hierin niet meteen James Last herkennen. Wat een fijn album. Tot in de puntjes verzorgt.

Jammer dat er zo’n rare hoes is gemaakt. Met James Last bij een dubbeldekker vliegtuig. Hoe verzin je het… De verpakking pakt totaal de sfeer en uitstraling van de muziek niet. Het Polydor vinyl klinkt echter uitstekend.

Helaas, ook dit album werd geen succes in de USA. Domweg wegens gebrek aan tijd voor fatsoenlijke promotie. De contractuele verplichtingen in Europa wachtten weer en Amerika werd voor de tweede keer een leuk maar vluchtig avontuur. Gelukkig hebben we de muziek nog!

De belangstelling voor het album zakt langzaam weg en is lange tijd alleen op de tweedehands markt te vinden. Ik heb de mijne via Discogs gescoord, een mooie Polydor USA persing. In mintstaat. Heel blij mee.

James Last in Los Angeles (2008)

Bij de release van Well Kept Secret op CD, let wel, pas in 2008, is niet alleen de titel veranderd in “James Last in Los Angeles” met als subtitel: “The legendary Record Plant Studio Sessions”, ook kreeg het album een veel beter passend hoesontwerp. Met uitgebreide linernotes. Van de foto’s die tijdens de opnames in de studio zijn gemaakt straalt het plezier van af.

Afbeelding

Seduction (1980)

De derde keer dat James Last in de States een album opnam was in 1980. Onder de titel “Seduction”. Dit keer in een fraaie sfeervolle rode hoes. De muziek beweegt zich meer richting disco/funk. Ook hier weer: wie dit hoort denkt aan alles, behalve meteen aan muziek van James Last. Lekker album, superproductie, maar in mijn oren net wat minder dan voorgaande twee, maar zeker de moeite waard.

Afbeelding

Het bevat twee composities zijn van Georgio Moroder, waaronder de titeltrack ‘The Suduction (Love Theme)’, dat wel een hit werd in de USA. De overige composities zijn van James, zoon Ron en broer Ronald Last. De LP is wel te vinden via Discogs, met de CD ligt het iets anders. Die is alleen via een clubrelease uitgebracht en dus redelijk prijzig. Qua geluid zijn vinyl en CD uitstekend. En er is natuurlijk altijd nog Qobuz…

Niet de eerste keer...

Ik heb er al eens een beetje gekscherend in een column over geschreven. Ik heb een kleine “guilty pleasures” met de James Last in Concert albums van eind jaren 60 tot half jaren 70. Heerlijk 'foute' bewerkingen van klassieke klassiekers in kamerbreed stereogeluid. Maar ik vind dit zo lekker om af en toe eens onder de naald te leggen. Met name de eerste drie edities, daarna werd het kwalitatief steeds minder. Inmiddels heb ik ze wel alle acht in de Ikea Kallax. Gewoon leuk. Je vind ze nog regelmatig in kringloopwinkels voor 50 eurocent. Een echt dure guilty pleasure is het dus niet.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

De krenten in de pap

De kwaliteit van de bovengenoemde drie albums staan voor mij echter als de bekende paal boven water. Drie echte krenten in de pap in een bijna niet te bevatten oeuvre van deze beroemde Duitse orkestleider waar ondanks de bewezen vakmanschap de middelmatigheid de boventoon voert. Mooi gemaakte achtergrondbehang waar ik op wat enkele uitzonderingen na, helemaal niks mee heb. De drie krenten koester ik en zijn hier met regelmaat uit de speakers te horen. En het leuke is dat je er wat voor moet doen om ze in handen te krijgen. Dat maakt het toch altijd extra boeiend, niet? Voor mij in ieder geval wel...

Hollywood

Muziek van James Last hoor je nog wel eens in Hollywood producties voorbij komen. In Tarantino’s Kill Bill “The Lonely Shepherd” (met George Zamfir’s panfluit) of in Oceans 8, waar “Lara’s Theme” perfect de scene ondersteund. De soundtracksamenstellers weten de juiste stukken wel uit de oceaan van James Last muzak te picken.

James Last heeft een zeer riant leven kunnen leiden door het maken van de honderden albums typische JL muziek en de steevast uitverkochte concerten. Maar ik vermoed, ik kan er natuurlijk mijlenver naast zitten, dat het maken van zijn USA albums hem tijdens het maken ervan toch net even dat stukje extra voldoening moet hebben gegeven. Daar waar hij toch even buiten de gebaande paden zijn ei kwijt kon.

Audio Creative 30-08-2020

Plaats reactie