Loudness Wars - gruwelijk en ergerlijk

Hier kun je met al de rest terecht
Plaats reactie
Gebruikersavatar
BlackMonk
Newbie
Berichten: 49
Lid geworden op: 15 jul 2017, 16:40

Loudness Wars - gruwelijk en ergerlijk

Bericht door BlackMonk » 20 jul 2017, 18:44



Over dit soort "testen" op Youtube kan ik me ergeren. Het is compleet zinloos en vaak zeer misleidend, zoals onder meer bij deze video.
Youtube comprimeert ALLE audio op al hun video's. Dynamiek wordt dus zwaar ingekrompen of verwijderd.
Er is hier wel een vrij duidelijk verschil in volume tussen de vinylplaat en de cd/flac, die allebei via de DAC van de Marantz UD7007 worden weergegeven en dus exact hetzelfde zullen klinken.
De phonovoorversterker die bij de Denon platenspeler gebruikt werd, zal ingesteld zijn om een iets groter voltage aan te bieden aan de versterker waardoor de muziek krachtiger klinkt.

Om een eerlijke vergelijking te maken, zou de muziek zeker niet gecomprimeerd mogen worden en zou vinyl exact even luid gecalibreerd moeten worden als cd en flac. Deze laatste moet je trouwens weergeven via een andere speler en DAC als je werkelijk verschil wil horen tussen flac en cd.

Flac heeft als voordelen: véél hogere van bandbreedte (0-192 kHz) resolutie dan cd (32 bit 384 kHz is geen probleem) en immens veel hogere dynamiek (meer dan 200 dB).
Cd biedt 0-22,5 kHz bandbreedte met 16 bit 44,1 kHz resolutie en 105 dB dynamiek.
Vinyl biedt 20 Hz - 20 kHz ± 3 dB analoog met hooguit 20 dB dynamiek.

Qua technische specs is er dus geen enkele twijfel: hoge-resolutieaudio in verliesloze bestandsformaten zoals FLAC zijn het best, gevolgd door media zoals cd en sacd en vinyl is tot spijt van wie het benijdt het slechtst.

Hamvraaag: hoe kan het dan dat er vinylplaten bestaan die effectief véél beter klinken dan cd's of HD-downloads?

Het antwooord daarop heet dynamiekreductie, beter bekend als de 'Loudness Wars".

Het euvel van dynamiekreductie kadert in die zogenaamde "loudness wars" waar de site http://dr.loudnesswars.info informatie over geeft. Inderdaad heel nuttig om geen kat in een zak te kopen.
Bekijk bijvoorbeeld eens dit:
Afbeelding(klik voor een groter beeld)
Dat is dus de vorig jaar uitgekomen laatste plaat "Blackstar" van de helaas overleden David Bowie Wat zien we hier?
De cd-master en de "HD 24/96 studio masters" die te koop zijn: kapotgecomprimeerd!
Maar: de vinyl uitgave en de 24/96 rips daarvan: prima dynamiek!
Je mag eens raden waar ik naar op zoek ga, als ik zulke muziek graag wil hebben... En nee, ik heb geen platenspeler!

Met klassieke muziek is er overigens geen probleem, daar is nog volop dynamiek in de cd's en andere media.
Jazz is een randgeval. Er zijn idiote platenfirma's die popmuziekproducers hebben losgelaten op jazzopnames met het idee dat die zo beter zouden verkopen. En wat doen die popmuziekproducers? Wat ze gewend zijn. Dynamiek op nul en volume op maximaal!
Maar er zijn ook heel wat jazz-cd's die wél van behoorlijk wat dynamiek voorzien zijn.

Maar alles staat of valt met de kwaliteit van opname, mixing en mastering. En als dan vrijwillig bij het masteren een opname VERMINKT wordt terwijl dat bij de uitgave op lp niet gebeurt, dan kun je dus effectief bekomen dat de lp het best van allemaal klinkt. Pervers!

Zogenaamde "remasters" van popmuziek van na het jaar 2000 zijn per defintie verdacht. Een remaster versta ik als een opnieuw inlezen van de originele analoge mastertape met een hoge resolutie en de veel betere elektronica en computertechieken die we tegenwoordig hebben. Maar wat gebeurt er? Ze nemen gewoon de originele opnamemaster die ze voor de toenmalige cd gebruikt hebben, halen alle dynamiek eruit, krikken het gemiddelde volume op tot maximaal en verkopen dat als "remaster". Boerenbedrog!
Voorbeeld:

"Pilot to Paradise" van Eloy
(CD uit 1989)
Afbeelding

("remaster" CD uit 2005)
Afbeelding

Te treurig voor woorden.

Een ander voorbeeld:

Radiohead: 'OK Computer'.
Hun bekendste hit is uit dit album: 'Paranoid Android'.
Helaas worden we de laatste jaren geregeld om de oren geslagen met "remasters". Er is er zonet weer een verschenen.
Afbeelding(<klik voor groter beeld)]
Bovenaan zie je een 96 kHz 24 bit vinylrip. Gemiddelde DR is 12. Veel dynamiek dus.
Onderaan is een cd-track uit 2005, dus nog niet eens de ergste. Je ziet al dat alles veel luider is en dat de pieken boven- en onderaan allemaal afgeplat zijn. Gemiddelde DR is 6. En dat is slecht.

Maar het kan nog véél erger hoor. Er zijn zowel originele als geremasterde albums verschenen met een DR van 0 en het volume zo hoog dat er clipping optreedt en dus zware vervorming. Dat was bijvoorbeeld het geval met 'Death Magnetic' van Metallica. En die mannen hadden ook nog het lef voor de camera te komen verklaren dat het "de bedoeling was dat het zo klonk". Een ware schande!

Dat is mijn enige en grootste ergernis inzake muziek en met name popmuziek. Stoort jullie dat ook mateloos?

Gebruikersavatar
Kilroy
Site Admin
Berichten: 12996
Lid geworden op: 15 sep 2012, 18:26
Locatie: Gent, België
Contacteer:

Re: Loudness Wars - gruwelijk en ergerlijk

Bericht door Kilroy » 21 jul 2017, 18:31

Gewaagd onderwerp ;-)

Ik ben het hélemaal met je eens dat de kwaliteit van de heruitgaves dikwijls véél te wensen overlaat en dat het inderdaad beter zou zijn niet te gaan prutsen (remasteren ?) aan de bestanden (die eerder uitgebracht werden zoals de artiesten vonden dat deze gehoord zouden moeten worden). Anderzijds zou het niet de eerste keer zijn dat een plaat opnieuw wordt uitgebracht (en geremasterd) door de artiest(en) zelf en dan is het verhaal m.i. alweer anders....

Toch ben ik ook van mening dat alles wel kan gemeten worden en met cijfers ook alles kan bewezen worden, maar de individuele ervaring van geluid zich niet laat meten en heel persoonlijk is. En dan kan inderdaad het gevoel van de plaat (of zelfs de bijhorende hoes) een andere persoonlijke ervaring geven.

Los van de geluidskwaliteit stel ik me dikwijls de vraag wat de artiesten zouden denken van alle onuitgegeven muziek die na zijn of haar dood alsnog op de markt worden gebracht, terwijl dit vermoedelijk nooit de bedoeling is geweest (vermoedelijk omdat hij / zij niet tevreden waren van de kwaliteit van de nummers).

Ik prefereer vinyl als drager, maar verafschuw een goede cd ook niet. Als de eerste persingen betaalbaar zijn zal ik altijd voor deze persingen gaan. Als de prijzen te hoog zijn kan ik me (meestal) tevreden stellen met een (misschien kwalitatieve mindere) heruitgave. Bij de kwaliteit van digitale bestanden (eender welk formaat), die eerst gecomprimeerd worden om daarna bij het afspelen opnieuw een upgrade krijgen door een DAC (Digitale Audio Converter) daar kan niemand me overtuigen dat deze alsnog beter kunnen klinken (hoewel ik er ook naar luister en er ook kan van genieten omdat het nu eenmaal iets heel gemakkelijk is).

Misschien heeft dit alles te maken dat het verzamelen van vinyl en bij een andere het dan gaat over het absolute luistergenot? In ieder geval was dit wel een interessant artikel...

Gebruikersavatar
BlackMonk
Newbie
Berichten: 49
Lid geworden op: 15 jul 2017, 16:40

Re: Loudness Wars - gruwelijk en ergerlijk

Bericht door BlackMonk » 22 jul 2017, 10:21

Remasters waar de artiesten achter zitten kunnen inderdaad een verbetering betekenen, maar helaas niet altijd. Daarom is die Loudness War site erg goed om de slechteriken eruit te halen. 99% van alle remasters van popmuziek uitgebracht na het jaar 2000 zijn in feite dynamiekreducties. Met behulp van de hierboven genoemde site kun je die 1% vinden waar het om een échte remaster gaat met behoud van of zelfs meer dynamiek.

Veel artiesten zouden helemaal niet tevreden zijn als ze wisten wat na hun dood nog allemaal op de markt gebracht wordt aan "nieuwe muziek", samengesteld uit dingen die zijzelf afgekeurd hadden en niet van plan waren om op plaat te zetten. Nogal wat artiesten hadden de gewoonte ook wat te experimenteren in de studio. Daarvan bestaan dan wel studio-opnamen, maar uiteraard was het nooit de bedoeling daar iets van uit te brengen. Maar na de dood van een artiest, en zeker als hij beroemd was, kan de platenmaatschappij beslissen (meestal wel in samenwerking met de erfgenamen) om die "experimentjes" op te graven en die dan ook in een album uit te geven. De artiest zou ervan gegruwd hebben, daar ben ik zeker van.

Je redenering in verband met de compressie van digitale bestanden volg ik niet. Digitale bestanden zijn tegenwoordig immers de bron van alles. Ook van vinyl. Alle vinyl die sinds enkele tientallen jaren uitgebracht wordt, wordt gemaakt vanuit een studiomaster en dat is een digitale opname in HD (24 bit 96 kHz in vaak tientallen zoniet honderden kanalen). Die studiomaster wordt gemixt en gemastered voor release van een album door een "product manager". Er worden twee verschillende product managers aangesteld: een voor de vinyluitgave en een voor de cd-uitgave en de HD-downloaduitgave. Die laatste product manager begint met zoveel mogelijk dynamiek uit de opname te halen en het volume zo hoog mogelijk te zetten. Dat wordt dan de cd en de HD-download. De vinyl product manager mixt en mastert de opname zodat die geschikt wordt voor de beperktere mogelijkheden van vinyl inzake frequentiespectrum en dynamiek, en daar worden dus heel andere keuzes bij gemaakt dan bij cd/HD. In feite kan zelfs de stereo-layout verschillen tussen vinyl en cd/HD.
Alleen bij klassieke muziek heb ik tot dusver de mogelijkheid gezien om die studiomaster in een naar stereo gemixte versie te kunnen downloaden. Bij popmuziek worden wel vaak HD-downloads verkocht, maar dat zijn helaas niet de studiomasters maar dezelfde dynamiekreducties als voor cd.

Maar wat de kwaliteit betreft: alles begint met die meerkanaals digitale studiomaster, ook voor vinyl. Alleen voor de mastering naar vinyl vindt er een conversie van digitaal naar analoog plaats. Voor cd/HD en stereo studiomasteruitgaves gebeurt dat niet. Alles blijft in het digitale domein en wordt in die hoge resolutie (ver boven het menselijk gehoor) gemixt en gemasterd. Alle vormen van compressie die gebruikt worden zijn verliesloos. Het remixen van meerkanaals naar stereo of 5.1 surround is ook niet verliesloos, dat is gewoon het verschuiven van bits. Het masteren van het eindproduct gaat wél gepaard met verlies, omdat daar geconverteerd wordt naar een lagere resolutie (waarvoor je dus informatie moet weggooien) of naar analoog. De keuze op 24 bit 96 kHz is indertijd juist gevallen omdat dat totaal onhoorbaar is voor de mens. In de jaren '80 was men oorspronkelijk begonnen met 16 bit 44,1 kHz studiomasters, maar men ontdekte al snel als je die data nog gaat bewerken, dat het kleine verlies dat dan optreedt wél hoorbaar is. Vandaar de overschakeling naar een 3,27 keer hogere resolutie. Sommige studio's werken tegenwoordig met nog veel hogere resoluties, zoals 32 bit 192 kHz of 384 kHz, maar in feite is dat niet nodig. Kwaad kan het echter ook niet.
De omzetting van cd of HD naar FLAC is verliesloos. De reproductie van een FLAC doorheen een DAC is verliesloos, want daar gebeurt de conversie naar analoog. Bij een cd moet ook eerst de digitale data doorheen een DAC voor conversie naar analoog. De geluidskwaliteit wordt hier bepaald door de kwaliteit van die DAC en vooral van de analoge uitgangstrap achter die DAC. In de meeste cd-spelers zit een zeer zwakke kwaliteit van DAC-uitgangstrap en daar kan dus flink verbeterd worden met een externe kwaliteits-DAC.

Let wel: je bereikt véél meer door andere luidsprekers te kiezen of je akoestiek aan te pakken. Dat moet dus altijd de eerste stap zijn als je niet tevreden bent over je geluid. Het is ook mogelijk dat je versterker niet adequaat genoeg is voor het perfect aansturen van je luidsprekers: dan word je vroeg of laat altijd wel teleurgesteld. In mijn signatuur kun je klikken op een link 'versterkers' die je informatie geeft hoe je het juiste vermogen bij je luidsprekers en je luisterafstand kunt zoeken.

Plaats reactie

Terug naar “Andere onderwerpen & Chatbox”