Pagina 1 van 1

De Indian Summer van Joe Dassin (door Louis van Dievel)

Geplaatst: 13 sep 2018, 06:28
door Kilroy
Louis van Dievel, schrijver en journalist, kijkt elke week met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit. Vandaag: nieuwsberichten over het warme weer deze week.
Afbeelding
Soms vraagt een mens zich af waar het nieuws vandaan komt. Neem nu de Indian Summer. In mijn herinnering zijn mooie zonnige nazomerdagen in de maand september de normaalste zaak van de wereld. Ze verzachten het leed van de schoolkinderen die moeten afkicken van de zomer en van hun relatieve vrijheid. Ze verzoenen de werkende mens met het vroege opstaan en met de gedachte dat de volgende vakantie nog heel ver weg is. Ze doen even vergeten dat de dagen zienderogen korten en de nachten koud worden. Ze zijn een zegen voor ons huishoudbudget want de verwarming moet nog niet aan. We kunnen nog even onze jas thuislaten en onze gebruinde ledematen showen.

Maar met permissie: dat is toch ieder jaar zo? Over een maand, ja, dan worden mooie zonnige dagen niet zozeer een curiosum maar toch wel de uitzondering. Op het piepkleine Spaanse eiland waar ik vaak verblijf spreekt men van las bonanzas de octubre, wanneer het weer zo rustig is dat er grote cirkelvormige tekeningen verschijnen op een verder spiegelgladde oceaan. Ook daar, ter hoogte van Noord-Afrika, zijn het zeldzame dagen.

L'été indien

Op datzelfde eiland luister ik in de auto altijd naar een cd-box Franse chansons uit de jaren zestig en zeventig, ik heb daar al een keertje over geschreven.

Eén van de liedjes waar ik kan naar blijven luisteren - en zelfs een keer of vier na elkaar als het moet - is het pareltje van Joe Dassin uit 1975: L' été indien, waarin de Amerikaans-Franse zanger de liefde van zijn leven bezingt in een onvergetelijke nazomer. Une saison qui n'existe qu'en Amérique du Nord, declameert Dassin, la-bàs on l'appelle l'été indien. Het waren andere tijden in 1975.

Dassin gooit aan het begin van de ouderwetse videoclip nonchalant zijn sigarettenpeuk in de zee. Schande! zouden we nu roepen. Hij kijkt verleidelijk in de lens dan wel mijmerend voor zich uit, terwijl de geliefde in kwestie eindeloos langs het keienstrand struint en haar met ringen getooide tenen in de golven steekt.

Maar de Indian Summer, het contrast tussen de staalblauwe lucht en de verkleurende bomen, tussen het zonlicht en de verdampende vochtigheid, de zomer die nog één keer zijn spieren spant, krijgen we niet te zien. Het liedje gaat per slot van rekening over een amour perdu en niet over de klimaatverandering.

L'Italiano

Arme Joe Dassin, hij is maar 42 geworden. Opgebrand door het helse tempo waarop hij leefde en werkte. Hij zette meer dan 250 liedjes op plaat, veel eigen composities. U kent ongetwijfeld Les Champs Elysées of Si tu n'existais pas; misschien zegt de titel u niet meteen iets maar u herkent zeker de melodie als u ze hoort, ook al stamt ze uit lang vervlogen tijden.

Maar zijn grootste hit had Dassin dus met l'été indien, geschreven door de Italiaanse zanger Toto Cotugno, iets wat in Frankrijk altijd zedig verzwegen werd. Zegt de naam Toto Cotugno u niets? Dat zou best kunnen. Maar u kent ongetwijfeld zijn grootste Italiaanse hit, die dan ook zeer toepasselijk l'Italiano heet, door de gevleugelde woorden lasciatemi cantare, con la chitarra al mano. Cotugno is er 75 nu, hij treedt nog altijd op. Hij had zelfs van de zomer in Seraing bij Luik op het podium moeten staan, maar werd onwel door de hitte en moest voor enkele dagen naar het ziekenhuis.

U merkt het, van het een komt het ander. Trouwens, nu ik uit het raam kijk is de lucht aan het bewolken en komt de zon er maar af en toe door. Als u dit leest is de Indian Summer misschien al voorbij en kunnen we aan de volgende kleine hype beginnen.
VRT.be 12-09-2018