The Bay City Rollers blikken terug: “We waren absolute sekssymbolen”

Recent en ander nieuws uit de muziekwereld
Gebruikersavatar
Kilroy
Site Admin
Berichten: 14678
Lid geworden op: 15 sep 2012, 18:26
Locatie: Gent, België
Contacteer:

The Bay City Rollers blikken terug: “We waren absolute sekssymbolen”

Bericht door Kilroy » 17 mei 2019, 13:08

In de historie van de popmuziek kregen twee groepen het predicaat ‘mania’ achter hun naam: The Beatles en The Bay City Rollers. Ruim 45 jaar na hun wereldwijde succes spreekt de Schotse jongensgroep nog altijd tot de verbeelding. “We waren ideale buurjongens, dol op een glas melk.’’

Afbeelding

Natuurlijk heeft het publiek in de volgepakte O2 Arena in Manchester een hoge gemiddelde leeftijd, net als de artiesten die deze avond onder de verzamelnaam Legends Live het podium betreden. Suzi Quatro, David Essex, Showaddywaddy en Les McKeown’s Bay City Rollers beleefden, net als hun fans, hun finest hour in de jaren 70. In de zaal willen de jongens en meisjes van toen nog één keer terug naar de tijd dat posters van hun helden de muren van hun kamers sierden. Dat die de 60 reeds lang zijn gepasseerd, drukt de pret in het geheel niet. Sterker: de collectieve ouderdom schept een hechte band.

Als Les McKeown (68) met zijn Bay City Rollers zijn opwachting maakt, komt vooral het vrouwelijke deel van de zaal in beweging. Het hysterische gekrijs van vroeger heeft plaatsgemaakt voor schorre gilletjes van opwinding, maar de frontman valt nog altijd in de smaak.

“We waren absolute sekssymbolen’’, vertelt Les McKeown na afloop. Lachend: “En ik mag er toch nog steeds zijn?’’ De zanger is op tournee met The Bay City Rollers, althans wat daarvan over is. Op zijn website vermeldt hij ’dat er veel fakegroepen en tributebands zijn... Wees er dus zeker van dat u naar Les McKeown’s Bay City Rollers gaat.’

Dat zit zo: hoe betoverend het sprookje tussen 1974 en 1978 ook was, toen de Schotse jongens mondiale hits scoorden met bubblegumpop als Remember (Sha la la), Bye, Bye Baby en Saturday Night en er sprake was van een ware Rollermania, de verhoudingen tussen de groepsleden van weleer zijn danig bekoeld. In de huidige formatie is McKeown het enige originele lid. En ook al traden er op een bepaald moment twee versies van de groep op, McKeown benadrukt dat hij the real thing is.

Hij werd eind 1973 de voorman van The Rollers, toen de groep in een ernstige artistieke en financiële crisis verkeerde. Het eerste en tevens laatste succes, Keep on Dancing, dateerde uit 1971 en sindsdien was het sappelen. Toen McKeown arriveerde, begon de zon te schijnen. The Bay City Rollers scoorden de ene hit na de andere. De boyband avant la lettre veroverde de wereld. Uiteindelijk gingen er 120 miljoen albums over de toonbank. Overal waar de vijf tieneridolen neerstreken, speelden zich taferelen af die sinds The Beatles niet meer waren vertoond.
Tartan

Typerend voor The Bay City Rollers was de kleding met tartanmotief, de geruite stof bekend van de Schotse kilt. Vader McKeown, kleermaker van beroep, vervaardigde de eerste pakjes voor de band. “We werden als de nieuwe Beatles gepresenteerd, onkreukbaarder zelfs. Ideale buurjongens, niet te beroerd om oude dames te helpen oversteken. Frisse teenagers die niet rookten of alcohol aanraakten. We dronken melk, echt waar. We waren nog hartstikke jong, ik was 18.’’

Het management van de Rollers - dat, typisch rock-’n-rollcliché, de groep voor vele miljoenen zou oplichten - had een uitgekiend marketingplan om de Britse bakvishelden aan de man te brengen. “We moesten, of we nu in de Verenigde Staten, Europa, Japan of Australië waren, altijd de headlines halen. Een groepslid dat in het ziekenhuis was opgenomen. Het verzinsel dat twee meisjes langs de regenpijp van het Marriott Hotel naar onze etage waren geklommen. Als er maar fotografen en cameraploegen op afkwamen.’’

De werkelijkheid was minder spectaculair. De bandleden werden in een oud bestelbusje bij hotels afgeleverd, betraden het pand via de zijingang en bleven vervolgens op hun kamer. “Hamburgers werden door een beveiliger gehaald. We konden geen McDonald’s in, de bezoekers zouden ons aan stukken hebben gescheurd.’’

Maar waar de overige Rollers nog geheel in de geest van hun suikerzoete imago aan hun glas melk nipten en koekjes knabbelden, wilde Les McKeown het sterrendom vooral vieren. “Ik had schoon genoeg van die bubbel waarin we leefden. Ik ging op stap. In Beverly Hills ontmoette ik artiesten als Alice Cooper en Ringo Starr. Nou, die zaten niet aan de zuivel, kan ik je melden.’’

McKeown (‘Ik ben nogal verslavingsgevoelig’) dompelde zich onder in een bestaan van wijn, wijf én man. Drank, drugs, party’s waar hij met onder anderen de toenmalige actrice annex seksbom Britt Ekland werd gesignaleerd. “Ik dronk op een zeker moment twee flessen whisky per dag.’’

Afbeelding

Ruzies

Les McKeown, zoveel was duidelijk, trok alle aandacht naar zich toe en dat zat zijn collega’s volgens de zanger niet lekker. “Er ontstonden vaker ruzietjes. Wie krijgt de grootste kamer, dat werk. Op een bepaald moment heb ik afluisterapparatuur in hun hotelkamers laten installeren. Ja, de sfeer was nogal verziekt. Ze zeiden verschrikkelijke dingen over mij. Bovendien hielden ze me voortdurend in de gaten. Met wie heeft Les gepraat? Wat heeft hij vandaag gedaan? Beangstigend. Toen heb ik er een punt achter gezet.’’

Er kwam nog een laf reünietje maar, verzucht McKeown: “We leefden zo met elkaar in onmin, dat die gedoemd was te mislukken.’’ Nu zet hij als zanger met een eigen band de legendarische Rollers voort. Sigaretten vormen zijn enige ondeugd, verdovende middelen heeft hij afgezworen. Hij is al sinds jaar en dag gelukkig getrouwd met zijn Japanse vrouw Keno met wie hij een zoon heeft: Jubei (30).

In de concertzaal in Manchester zet hij I Only Wanna Be with You in, de cover van Dusty Springfields grote succes, die ook voor de Rollers een megahit werd. Er spoeden zich talloze dames richting podium om een glimp van hun idool op te vangen.

Geestdriftige vijftigers en zestigers voor wie het niet zelden hun eerste concert van The Bay City Rollers is. “Vergeet niet dat een heleboel meisjes destijds van hun ouders niet naar een optreden mochten. Veel te gevaarlijk. Die konden alleen maar van ons dromen.’’

Nee, hij verlangt niet terug naar de tijd dat er 14- tot 16-jarigen achter de dranghekken stonden. ,,Er kwamen meisjes uit Japan naar Engeland om zich door mij te laten ontmaagden. Daar moet ik op m’n 68ste niet aan denken. Dat lijkt me erg vermoeiend.’’

Afbeelding

Het Laatste Nieuws 17-05-2019

Plaats reactie

Terug naar “Nederlandstalige Nieuwsberichten”