Pagina 1 van 1

Gods Of Rap (De La Soul, Public Enemy en Wu-Tang Clan) ★★★★

Geplaatst: 19 mei 2019, 06:53
door Kilroy
Of we het ook gezegd krijgen in minder dan 30 tekens van het toetsenbord? Absoluut. Hier komt-ie: Wu x P.E. x De La x Preemo = ****

Afbeelding

De langere samenvatting, dan. De New Yorkse hiphopveteranen De La Soul, Public Enemy en Wu-Tang Clan reizen dezer dagen als Gods Of Rap door een deel van het oude continent. Er waren al vier shows afgewerkt: Londen, Manchester, Glasgow en Dublin. Dit wordt Amsterdam. Flavor Flav, die met zijn grote klok om de hals, zal er niet bij zijn. En Method Man ook niet.

We bevinden ons op de Arena Boulevard. Fans van Anne-Marie zitten voor de AFAS Live (voorheen Heineken Music Hall) te wachten, gewikkeld in reddingsdekens tegen de onderkoeling. Wij moeten in de Ziggo Dome (capaciteit 17.000) zijn, die in de schaduw ligt van de écht monumentale Johan Cruijff Arena.

Waarom een Gods Of Rap-tour? Omdat Wu-Tang Clans ‘Enter the 36 Chambers’ 26 jaar oud is, De La Souls ‘3 Feet High And Rising’ 30 wordt, en Public Enemys ‘It Takes a Nation of Millions To Hold Us Back’ 31.

Afbeelding

De Dome zal goed vollopen, maar er waren nog kaartjes aan de kassa. Ter vergelijking: Lil’ Kleine deed afgelopen zaterdag twee keer na mekaar de Ziggo Dome vollopen. Zijn commentaar: ‘Dat is wel goed voor de portemonnee’. Stuk uit een krant: ‘Hij had ook de nodige gasten meegebracht, die ieder voor hun bijdragen werden beloond met een ‘klokkie’: een Rolex van zo’n 10.000 euro.’ Olé!

Ik ben hier vroeg, want de avond is hosted and presented by DJ Premier: hij komt onder meer van bij Gang Starr, hun debuut ‘No More Nice Guy’ is ook 30, hun rapper Guru overleed in 2010. We mogen en masse Preemo zeggen, en ‘Say ho motherfucker, ho motherfucker, ho’. De man wil ons luid en live, en begint de les in 1979, bij de bron, bij ‘Rapper’s Delight’. Hij last Das Efx in, groet zijn collega Eric B. via the wheels of steel, laat ons baslijnen meezingen, en ‘Sound of the Police’ is de eerste van een paar classics van KRS-One. Ik was ook helemaal vergeten wat voor een belachelijk goeie schijf ‘Ante Up’ van M.O.P. is.

Avant-garde

Eerste groep: De La Soul. Wij maakten hen een paar jaar geleden mee met drie percussionisten, drie blazers, bas, gitaar, keyboards en draaitafels. Vandaag zijn ze met drie: Maseo aan decks en mic, Trugoy (Yoghurt, achterstevoren) en Pos (voluit Posdnuos) alleen aan de microfoon.

‘The Grind Date’ is bijna plantageblues, het naadloos ingelaste ‘Oooh’ is daarna een verlossend briesje. De felle kleuren die pijn doen aan de ogen komen heel de tijd uit de daisy age van 1988, maar van ‘3 Feet High And Rising’ krijgen we amper drie tracks: ‘Potholes in my Lawn’, een door P-funk ingeleid ‘Me Myself and I’ en afsluiter ‘Ring Ring Ring’, dat in de pre-voicemail-dagen op enorm veel antwoordapparaten stond: ‘Why don’t you leave your name / And your number / And I’ll get back to you’.

In ‘Rock Co.Kane Flow’ staat alles geregeld stil, het is avant-garde met robots, Pos gaat er zelfs even bij liggen. De La gaat ook voor een ode aan J. Dilla (Dilla’s soul? De La Dilla?), die eerst uitloopt in een schelle digitale handclap, de Dilla-productie ‘Stakes Is High’ die volgt is het hoogtepunt dat aantoont dat ze als Plug 1, 2 en 3 veel beter zijn dan met een hele soul revue erbij.

Daar is Preemo weer, met een paar kaarsjes voor Phife Dawg (RIP 2016) van A Tribe Called Quest. Hij houdt een piano-sample uit Herbie Hancocks ‘Jessica’ lang aan, en laat dan ‘Shook Ones Part II’ van Mobb Deep horen (de strofe van Prodigy dan toch, RIP 2017), met die sample erin. Iemand zei ooit: ’Wie naar hiphop luistert, luistert naar jazz’, en na al die jaren luisteren naar hiphop blijkt zoiets nog te kloppen ook.

Afbeelding

Wat er gebeurd is, eind jaren ‘80? De James Brown-sampledagen liepen op hun eind, in ’Words I Manifest’ van Gang Starr zat een stuk ‘A Night In Tunesia’ (de versie van Charlie Parker en Miles Davis) naast een ritmesample van James Brown. Op de soundtrack van Spike Lee’s film ‘Mo’ Better Blues’ stond ‘Jazz Thing’ van Gang Starr. Maar samplen leidde toen op z’n best tot minnelijke schikkingen. Die van De La Soul bijvoorbeeld zijn er niet rijk van geworden: hun ‘3 Feet High’ is nergens meer te koop en staat niet op de digitale platforms. De hiphop-acts van deze avond maakten overigens ook onderling ruzie: in het door DJ Premier geproducete ‘Ten Crack Commandments’ van The Notorious B.I.G werd de stem van Chuck D. van Public Enemy gesampled, maar D. sleurde Premier voor de rechtbank, hij wilde niet met drugs geässocieerd worden.

Hiphophemel

Public Enemy Radio is er klaar voor: de zeer militant gebleven Chuck D. komt op met sirenes en zoeklichten, en dwarst de feel good-vibe van de avond. MC Jahi vervangt Flavor Flav: er ging een gerucht dat Flav visaproblemen had, maar zelf beweerde hij ondertussen dat er gewoon zeer, zeer ernstige meningsverschillen zijn. DJ Lord is al 20 jaar de vervanger van Terminator X, die tegenwoordig een struisvogelboerderij runt: ik herinner me een kop van een persartikel waarin de concertopener van vanavond (‘My Uzi Weighs a Ton’) werd veranderd in ‘My Ostrich Weighs a Ton’.

Afbeelding

PE 2.0, dus. Mét de S1W backup dancers (Security of the First World). Wat Chuck D. heel goed kan: slogans en compacte zinnen naar de snoeiharde beats werpen: ’Brothers and sisters’, ‘Sound of the funky drummer’, … Hij doet ook even ‘Hey you, get off my cloud’, een knipoog naar Method Man.

‘Timebomb’ is vroeg werk dat onmiddellijk overgaat in een swingender ‘He Got Game’. D. heeft een zin meegebracht om over na te denken (‘Freedom is a road seldom traveled by the multitude’) en één voor bij de boksbal (‘Show ‘m what you got’), hij brengt net voor ‘Fight The Power’ een shout out naar iedereen uit Suriname, naar Rude Boy van Urban Dance Squad en naar Ajax. De Schotten hebben afgelopen weekend wat anders meegemaakt: ‘Wel, ik dacht dat jullie al lang onafhankelijk zouden zijn, what you’re holdin onto fucking mommy for?’ Haha.

Afbeelding

In ‘Fight the Power’ verandert hij ‘1989’ in ‘2019’. ‘Rebel Without a Pause’, ‘Welcome to the Terrordome’, ‘Black Steel in the Hour of Chaos’, ‘Public Enemy number 1’: wat een bombtracks! En nog zo’n plus: Chuck D. doet niet in ‘Linkerkant, is the party over here?’ en ‘Is the party over there, rechterhelft?’. Nee, eerst met witte ruis beginnen, dan alle hits spelen, er een rotvaart in houden, op je zestigste zo in vorm zijn, en afsluiten met de feel-good finale ‘Harder Than You Think’: ik was met gemengde gevoelens naar Amsterdam afgezakt, maar dit begint op de hiphophemel te lijken.

Derde en laatste keer hiphoparchitect DJ Premier. Na elkaar Cypress Hill, Nas en The Fugees: als u het ons vraagt, doe er gewoon Eric B. & Rakim bij, en de line-up van Gods Of Rap II is rond. En dan komt Preemo’s mooiste schietgebedje met draaitafels: eentje voor Big L én Guru via Gang Starrs ‘Full Clip’.

De Clan

Nieuwsflash: de gemeenteraad van New York heeft in Park Hill, het gedeelte van Staten Island dat op Wu-Tangplaten de Killa Hill Projects uit de Slums of Shaolin wordt genoemd, groenwitte plaatsnaamborden met ‘Wu-Tang Clan District’ opgehangen. De groep toont op het podium in Amsterdam trots een foto van zo’n bord. Eén van de Clanners tweet: ‘Wish momma could see this day. Proud, humbled and amazed’.

De Clan lijkt in een momentum te zitten. ’Of Mics and Men’, een tv-documentaire in vier delen, ziet er goed uit. Er komt één dezer zelfs een nieuwe plaat. En het negende Clan-lid op het podium heet tegenwoordig Young Dirty Bastard. Jawel, de Clan moet de geest van de in 2004 overleden Ol’ Dirty Bastard niet meer oproepen, of - god beware ons - met een hologram op tournee gaan. Op hun debuut ‘Enter the 36 Chambers’, dat vandaag bijna helemaal zal voorbijkomen, leerden we dat Ol’Dirty een bastaard genoemd wordt omdat zijn stijl geen vader heeft. Maar hij heeft dus wel een oudste zoon die zich niet anders dan Young Dirty Bastard kon noemen, en die, verderop in de set, in ’Shimmy Shimmy Ya’, via zijn uiterlijk én via zijn dronken monnikenstijl beangstigend veel van z’n verwekker heeft. Minder raar en minder indrukwekkend feit, maar toch: Young Dirty laat in ‘Shame on a Nigga’, net als Ol’Dirty, ‘diarrhea’ op ‘gonorrhea’ rijmen.

Afbeelding

Dit was de beste ‘gathering of the masses that come to pay respects to the Wu-Tang Clan’ die we al hebben meegemaakt. Echt, RZA, GZA, Raekwon, Inspectah Deck, Ghostface Killah, U-God Masta Killa en Cappadonna (die zijn indrukwekkende strofe uit ‘Winter Warz’ mocht brengen) gaven mekaar bij momenten de estafettestokjes door zoals we die in de jaren ’94-‘98 op plaat hoorden doorgeven. Geen Method Man? Hij werd amper gemist.

‘Killah Bees on the Swarm’, ging het vrij vroeg. Men zegt soms: om te overleven moet je een bewegend doelwit blijven. Voortbewegen in een zwerm, zoals de Clan altijd heeft gedaan, heeft als voordeel dat de hele groep minder kwetsbaar wordt. In ‘Clan in da Front’ zie ik dat GZA (live de minst feestelijke) een paar keer wordt gered door Ghostface, vandaag de beste. RZA is ook in bloedvorm. Masta Killa en U-God verschijnen pas laat op de bühne, maar staan hun mannetje.

Van een groep die vooraf liet weten dat ze tegenwoordig vooral om zakelijke redenen opduiken, had ik niet zoveel energie en professionaliteit verwacht. De onderlinge competitie viel op, de camaraderie, het gebattle en gebedel om respons en ‘meer smartphone-lichtjes dan er gisteren bij Elton John waren’.

Afbeelding

Dé momenten ‘when the mc’s came to live out their name’ waren ‘Wu-Tang Clan Ain’t Nuttin ta Fuck Wit’ en ‘Reunited’, maar ook elders veranderde het publiek in een compleet uit de bol gaand massamonstertje. Oké, zingen kunnen ze niet, in ‘Can It Be All So Simple’ niet, en in ‘Come Together’ van The Beatles niet. We enteren dus voorlopig niet The Magical Mystery Chamber. Maar voor al de rest: merci.

De Morgen 18-05-2019