Heil aan de messias van de jazz! ****

Recent en ander nieuws uit de muziekwereld
Plaats reactie
Gebruikersavatar
Kilroy
Site Admin
Berichten: 19543
Lid geworden op: 15 sep 2012, 18:26
Locatie: Asper, België
Contacteer:

Heil aan de messias van de jazz! ****

Bericht door Kilroy »

Kamasi Washington en Ibrahim Maalouf triomferen op de eerste avond van Gent Jazz.
Afbeelding
Terwijl de avond viel over Gent Jazz, leek een nieuwe tijd aangebroken voor het festival aan de Bijloke. De 15de editie begon alleszins met twee zinnenprikkelende avonturiers, die alle muzikale grenzen aftastten. Saxofonist Kamasi Washington (HHHH) en trompettist Ibrahim Maalouf (HHH) toonden zich evenwel niet alleen onvervaarde jazztronauts in het muzikale universum, maar ook twee jonge grootmeesters.

Geen enkele jazzplaat werd het voorbije jaar zo vaak bejubeld als The Epic van saxofonist Kamasi Washington (35). In deze krant eindigde hij als primus inter pares bij de muzikale terugblik op 2015, en ook in het buitenland stond hij op eenzame hoogte in heel wat eindejaarslijstjes.

Wie zou het ook kunnen verbazen? Wat een grandioze prestatie heeft deze 35-jarige jazzcat vorig jaar geleverd! Ooit was hij sessiemuzikant voor Snoop Dogg, Lauryn Hill, Flying Lotus en producer Quincy Jones, maar met zijn arrangementen voor Kendrick Lamars magnum opus To Pimp a Butterfly kwam hij pas écht wereldwijd voor het voetlicht. Op eigen houtje ontplooide de tenorsaxofonist zich dan weer tot de nieuwste messias van de jazz. Zijn debuut nam de duizelingwekkende vorm van een driedubbelaar aan, met bijna drie uur muziek. Het mirakel waarop u bij deze Heiland zat te wachten? Hoe vermoeiend deze epische triatlon ook is, élke minuut bleek goud waard. Op The Epic schudde Washington de jazzgeschiedenis dan ook als een versgewassen laken op.

Teder voor een groots opdondertje

Op Gent Jazz toonde hij zich bepaald korter van stof, maar zijn tachtig minuten op het podium klonken daarom niet minder indrukwekkend. Op het podium rukte een bescheiden legertje muzikanten aan, waarbij elke soldaat balsturig zijn eigen koers leek te willen varen. Wonderlijk genoeg bleven ze zelfs tijdens de meest hectische improvisaties in volmaakte harmonie met elkaar.

De muzikale erfenis van John Coltrane, Charlie Parker, Pharoah Sanders en Fela Kuti baande zich een weg door deze set, maar tegelijk leek Washington ook niet vies van een streepje Debussy. Net zo subtiel en teder klonk het spel van de saxofonist tijdens 'Askim' dat wat dromerig werd ingezet, haast als een wiegenliedje.

Even delicaat en memorabel bleek 'Henrietta Our Hero'. Voor die song trommelde Kamasi zijn vader Ricky op het podium om dwarsfluit te spelen. Sowieso mocht je voornoemde compositie opvatten als een familiaal onderonsje: de vrouwennaam in de titel verwijst immers naar Kamasi's grootmoeder, die als een "groots opdondertje" werd omschreven. "It's not about what you have, but about what you do," was haar advies aan de kleine Kamasi. Dubbele winst voor Washington, dus: in talent drijft hij een groothandel, maar net zo goed sprak er heel wat daadkracht uit zijn set.

En ook uit zijn orkest. Zo haalde de toetsenist de meest krankjorum, retrofuturistsche muziekdroedels uit zijn vintage keytar, terwijl Washingtons zangeres een glansrol speelde in het eerdergenoemde 'Henrietta Our Hero'. Maar wat ons betreft, was Miles Mosely de grote schaduwheld van de avond. Met een strijkstok en wat lichtjes psychedelische effecten op zijn contrabas gaf hij een hele nieuwe dimensie aan zijn instrument.

Ook niet te versmaden: in de line-up merkten we verder Ronald Bruner Jr. op. U weet wel: de broer van Thundercat, het gekke genie achter de laatste van Kendrick Lamar én de zoon van Bruner Sr. Die laatste drumde nog voor Diana Ross en The Temptations. Junior matte de vellen al eens graag af, en ging aan het eind van de avond dan ook met plezier een drumduel aan. Helaas werd die nogal onnodig uitgesponnen. Al bleken fans van luie diners en Rode Duivels wel te vinden voor zo'n epische dubbelsolo.

Londen in lichterlaaie? Gent volgt!

Na de voorstelling maakte Washington overigens nog enkele keren zijn opwachting op Gent Jazz, zij het dan naast het podium. Met zijn verwilderde afro en baard, tuniek en excentrieke wandelstok schopte de saxofonist het zelfs zo'n beetje tot de blikvanger van de avond.

Terwijl hij plechtstatig over het terrein schreed, werd deze Heiland van de jazz voortdurend aangeklampt en royaal gelauwerd door festivalgangers. Een presentator van Radio Urgent verzamelde zijn moed en kon zelfs een soundbite voor een jingle versieren bij Washington, terwijl die op weg was naar het tweede podium om een ijsje te eten terwijl Sons of Kemet speelde.

Dit door Caribische exotica en hitsige funk aangestuurd kwartet had het nochtans bewust op de dansvloer gemunt. Deze tuba-speler(!), twee drummers en een saxofonist/klarinettist bleken niet langer alleen de Londense clubscene in lichterlaaie te kunnen zetten, maar ook Gent Jazz. De festivalgangers zaten tot middernacht dan ook meestal braaf op stoeltjes, en waren kennelijk verguld dat ze nu ook eens de benen konden strekken.

Midden-oosterse mystiek voor een Egyptische diva

Voordien was zitten en achteroverleunen niettemin de beste optie bij Ibrahim Maalouf, die zijn set wat doezelig inzette. Zo kreeg je eerst een breedvoerige uitleg voor de kiezen, van de maestro zelf.

Vervolgens kwam zijn mini-symfonie Kalthoum nogal gezapig tot leven. Aan het geroezemoes en geschuifel te merken in en vlak buiten de tent leken wij toch niet de enigen te zijn, die wat meer pit hadden verwacht. Maar na een half uur raakte je dan toch begeesterd door de bezwerende soundscapes, en hypnotiserende mengelmoes van stijlen.

Zoals Miles Davis de grenzen tussen jazz, rock en elektronica probeerde te slechten, leek deze Libanese trompetvirtuoos Oost en West wat dichter naar elkaar te willen doen opschuiven. Bijna twee uur lang grasduinde Maalouf in midden-oosterse mystiek en jazz in een muzikale hommage aan de Egyptische diva Oum Karthoum. Daarbij beleed Maalouf de geneugten van duizend-en-één-nacht, maar ook die van een New Yorkse club.

Voldoende om je in een onstuimige stemming de broeierige nacht in te sturen. Al leken sommigen met nog minder dan dat gelukkig.

De Morgen 08-07-2016

Gebruikersavatar
pamfletty
Super Pro
Berichten: 609
Lid geworden op: 21 feb 2013, 14:04
Locatie: Gent
Contacteer:

Re: Heil aan de messias van de jazz! ****

Bericht door pamfletty »

Gezien op Primavera. Was fantastisch.
Afbeelding

Plaats reactie