Review: If Anything Happens To The Cat – Mangata

Recent en ander nieuws uit de muziekwereld

Review: If Anything Happens To The Cat – Mangata

Berichtdoor Kilroy » 05 Sep 2017, 16:39

De tweede worp van het Gentse vijkoppige formatie IAHTTC heeft een link met Zweden, “Mangata” is het Zweeds voor de reflectie van de maan in het water, en het album is ook gemasterd door de producer en drummer van Cult of Luna. Vorig jaar tourde de band in China en dat heeft hen wel goed gedaan lijkt me. Het vorige albumhad een redelijk stevige en dromerige sound. Het dromerige is nog steeds gebleven, maar de nummers zijn veel rustiger en er is meer gewerkt aan de melodieën. De keyboards zijn meer naar voren geschoven. En het klinkt veel gevarieerder.

De eerste 3 nummers zou jezelfs kunnen omschrijven als “droompop” en het vergelijken met de sound van The Church. Vanaf Beijing Fury gaat het er allemaal iets steviger aan toe, desalniettemin klinkt het allemaal redelijk ingetogen en je word in hun wereld meegesleurd. Op Echo Park zingt Fien Deman (ex-I Will, I Swear, nu Ivy Falls) mee, een pareltje van een song.

Je hoort dat er aan de nummers meer gewerkt is en dat deze beloftevolle band veel in zijn mars heeft. Ik zou IAHTTC niet onder een genre willen plaatsen, hun sound is immers zo rijk dat die gewoonweg niet in vakjes kan geplaatst worden en dat is alleen maar positief. Als Mangata op een groot label was verschenen, was die al platgespeeld geweest op de radio, maar deze kat komt zeker op haar pootjes terecht!!

Op zaterdag 9 september is er de releaseshow in Nest in hun hometown Gent.




Luiminous Dash 05-09-2017
Gebruikers-avatar
Kilroy
Site Admin
 
Berichten: 11244
Geregistreerd: 15 Sep 2012, 18:26
Woonplaats: Gent, België

Re: Review: If Anything Happens To The Cat – Mangata

Berichtdoor Kilroy » 07 Sep 2017, 13:12

If Anything Happens To The Cat klinkt heerlijk bizar op ‘Mangata’ **** - Door Sven Volckerijck, gepost op 07-09-2017.

If Anthing Happens To The Cat: het klinkt als een dreigement waarbij we meteen denken “ja, wat dan?”. Om dat als bandnaam te kiezen, moet je een beetje vreemd, een beetje extravagant zelfs, zijn. Die indruk wordt ook nog eens bevestigd door de hoes van hun tweede plaat, ‘Mångata’. Vliegende roggen in de ruimte, die dan ook nog eens paars kleurt? Hebben we hier niet per ongeluk een obscure uitgave van Man Or Astroman vast?

Zelfs wanneer de naald in de groef valt of de laserstraal de binaire codes omzet in muziek, blijven we met vele vraagtekens zitten. Meerdere luisterbeurten kunnen die niet allemaal beantwoorden. Want wat de vijfkoppige Gentse band brengt, laat zich niet voor een gat vangen en tekent bijna voor commerciële zelfmoord door elk vakje en genre zorgvuldig te ontvluchten. Ons wacht de niet eenvoudige taak om louter met woorden een beeld te laten vormen van hun muziek. Hoe doe je dat in godsnaam wanneer de zanger al eens klinkt als Tom Smith van Editors (‘Raven steals the light’) en wanneer engelachtige stemmen van Fien Deman (I Will, I Swear) en An-Sofie De Meyer (Fär) ‘Echo park’ opluisteren tot een aaneenschakeling van postrock, Simple Minds-synthesizers en een vocale apotheose om u tegen te zeggen? Welke voorstelling kan een zin als “mix The Cure, Monster Magnet en Go March op hoge snelheid in de blender om ‘Beijing fury’ te bekomen” werkelijk oproepen? Welke band slaagt erin om op een en dezelfde plaat zowel een U2-riedeltje (‘Five lion mountain’) als lijzige, buitenaardse zang (‘Out and into the vast’) een geheel te laten vormen samen met al het voorafgaande?

Misschien is de hand die Tim De Gieter, de frontman van Every Stranger Looks Like You en lid van Fär, in het totstandkomen van dit album had, wel de verklarende en verbindende factor. Want hoe divers en wijdbeens deze verzameling van zeven songs ook moge klinken, je hoort wel de muzikale zetmeel die alles bindt. Meer zelfs: If Anything Happens To The Cat plaatst zich zo in het rijtje van muzikanten die de Brakelse studio binnenwandelen met goeie ideeën en buiten kwamen met een nog beter album. En al valt er geen etiket te kleven op deze release en zien we die dus in onafhankelijke platenwinkels uiteindelijk belanden in het bakje “Weird”, consistentie is er wel degelijk en voortdurend hoor je echo’s van andere bands, zonder meteen goed thuis te kunnen brengen wie je nu geciteerd, geparafraseerd of geëerd hoort.

‘Mångata’ is met voorsprong de meest bizarre plaat die de Vlaanders dit jaar lijken voort te zullen brengen. Afgaande op hun website, scoren de Gentenaars hier effectief mee tot in China (waar ze vorig jaar mochten touren). Nu is de muzieksmaak van de Chinese indie-luisteraar ons verder onbekend, maar dit keer lijkt hij in zijn fascinatie alvast gelijk te hebben.

Dichter bij huis speelt If Anything Happens To The Cat dit weekend een release-show in Nest in Gent (09.09, info en tickets via Democrazy).

Indiestyle 07-09-2017
Gebruikers-avatar
Kilroy
Site Admin
 
Berichten: 11244
Geregistreerd: 15 Sep 2012, 18:26
Woonplaats: Gent, België

Re: Review: If Anything Happens To The Cat – Mangata

Berichtdoor Kilroy » 09 Sep 2017, 06:06

If Anything Happens to the Cat – Mångata (★★★): Een logisch vervolg!

Afbeelding


De uit Gent afkomstige band If Anything Happens to the Cat, is gezwind op weg om een gevestigde naam te worden, hoe buitengewoon die ook mag klinken. Ze stonden de afgelopen jaren al in het voorprogramma van grote namen binnen de post- en math-rock wereld (zoals Maybeshewill en This Town Needs Guns) en tourden zelfs tot in China. Dit allemaal terwijl ze nu pas aan hun tweede plaat toe zijn. Deze heet Mångata. Ze leveren er vakwerk op af, al moeten we vaststellen dat niet alle nummers een even grote indruk nalaten.

De band kwam voor het eerst onder de aandacht in 2012 toen ze een titelloze EP uitbrachten. Die konden we nog eenvoudigweg onder postrock klasseren. De muziek was vrij conventioneel maar wist desondanks deskundig de clichés van het genre te ontwijken. Ondanks het feit dat verschillende nummers van die EP op hun debuutplaat terechtkwamen, veranderden ze het geweer op Sun Drunk Moon toch al behoorlijk van schouder. Het zou de plaat, daterend uit 2014, tekort doen om het simpelweg als post rock te omschrijven. De band liet duidelijk merken niet voor één enkel gat gevangen te zijn. Op hun nieuwste plaat Mångata trekken ze deze lijn door en drijven ze verder weg van het standaard postrock geluid. We krijgen geen kloon te horen van de grote bands in het post-rock genre. Ze beschrijven zichzelf ook niet meer simpelweg als een post-rock band, maar eerder als een ‘indie orchestra’.

Technisch zit het volledig strak. De band weet wat ze wil en slaagt erin om dat geluid naar voor te brengen. Helaas blijken de meeste nummers nogal klinisch en krampachtig te klinken. We deden ons best om ons te laten meevoeren, maar toch klinken te veel tracks nogal kleurloos. De ideeën zijn er wel, maar we geraken er niet van onder de indruk. Langs de andere kant zijn er ook wel pluspunten en is Mångata absoluut geen maat voor niets. “Echo Park”, waaraan zowel Fien Deman (Ivy Falls, ex-I Will, I Swear) als An-Sofie De Meyer (Fär) een bijdrage leveren, is een nummer dat meer dan acht minuten lang meandert, maar desalniettemin boeiend blijft. Ook de samenzang komt zeer goed tot zijn recht.



We zijn tevens fan van “Raven Steals the Light”. Het middenstuk is zeer meeslepend en tegen het einde krijgen we na een geslaagde tempowisseling de band op zijn best. In het begin van dit nummer zit echter het grootste struikelblok van de hele plaat verborgen, namelijk de zang. De band had misschien toch beter nagedacht over de hoeveelheid vocalen die ze op hun album plaatsten. Behalve op “Echo Park” haalt de zang ons meestal uit de vibe die de instrumentatie opwekt. Niet dat die vals is, maar de stem klinkt weinig begeesterend en de melodieën veel te doorsnee. De laatste twee nummers van de plaat bijvoorbeeld zijn prima, maar de zang zorgt er dan toch voor dat we er niet ten volle van kunnen genieten.

De laatste vijftien jaar moeten post rock bands hun uiterste best doen om van de platgetreden paden weg te blijven en niet in clichés te vervallen. Op hun nieuwe plaat slaagt IAHTTC daar in, door vakkundig shoegaze en synths in hun sound te vermengen. Evenwel zijn de nummers die het meest als traditionele postrock aandoen, ook direct de meest genietbare. “Five Lion Mountains” is het hoogtepunt van de plaat. De kalme aanloop naar de zinderende apotheose linkt sterk naar de postrock roots van de band en het is dit moment waarop we het meest in de muziek worden gezogen. Mångata is een plaat die niet voor een specifiek type muziekliefhebber is weggelegd, maar voor velen iets te bieden heeft, zoveel is duidelijk.

If Anything Happens to the Cat blaast ons hier niet van onze sokken, maar dat hoeft absoluut niet te betekenen dat deze plaat geen waarde heeft. Wie de band in het verleden live aan het werk zag en daarvan genoot, zal dat in de toekomst ongetwijfeld blijven doen. Ze stellen dan ook morgen hun nieuwe album voor in NEST in Gent. Info & Tickets

Dansende Beren 08-09-2017
Gebruikers-avatar
Kilroy
Site Admin
 
Berichten: 11244
Geregistreerd: 15 Sep 2012, 18:26
Woonplaats: Gent, België

Re: Review: If Anything Happens To The Cat – Mangata

Berichtdoor Kilroy » 09 Sep 2017, 10:33

If Anything Happens to the Cat – Mångata (Eigen Beheer) - Snoozecontrol

Review: CD-reviews uit BeNeLux Erik Vandamme

Ik geef het eerlijk toe, ik heb altijd wel een boontje gehad voor de jonge band If Anything Happens to the Cat. Over Sun Drunk Moon schreven we in 2014 het volgende: If Anything Happens to The Cat schotelt ons één meesterwerk voor, dat bol staat van experimentele uitspattingen en magische momenten. Gaande van zalvend tot hard uithalen, het is allemaal aanwezig op deze plaat. Kortom, deze band is klaar voor de grote stap voorwaarts, en dit niet enkel alleen in post-rock middens. Nee, dit is een doodeenvoudige, simpele rock plaat die iedere globale muziekliefhebber, of toch deze die houden van de alternatieve kant hiervan, over de streep zouden moeten trekken. Pure klasse! Op 9 september kwam een gloednieuwe plaat op de markt: Mångata. We stellen vast dat aan het gedoodverfde concept niet zoveel is veranderd. Echter heel subtiel, en verborgen tussen al die uiteenlopende soundscapes, merken we toch op dat If Anything Happens to The Cat zijn zin voor experimenteren niet is verloren. We komen van de ene verrassend wending in de andere terecht. Na meerdere luisterbeurten doen we weer een andere ontdekking. Wat deze schijf dan weer een buitengewoon aantrekkelijke parel maakt, om te koesteren. .

Het leuke aan een band als If Anything Happens to the Cat is dat je hen puur muzikaal bekeken niet in een hokje kan duwen. Dat was medio 2014 het geval, dat blijkt nu nog steeds zo te zijn. De ene keer heel melancholisch, dan weer met een blik naar postpunk en aanverwante. Om later een haast instrumentaal intermezzo te brengen, waardoor de haren op onze armen recht komen van puur innerlijk genot. We vinden het allemaal terug op deze schijf. Op Echo Park zingt Fien Deman (ex-I Will, I Swear, nu Ivy Falls) mee. Meteen een meerwaarde binnen het geheel, zo blijkt. Bovendien. Waar de band in het verleden eerder postrock paden leek te bewandelen, horen we steeds meer knipogen naar o.a. shoegaze en dreampop tevoorschijn komen op deze nieuwe schijf.

Wat nog het meest opvalt, If Anything Happens to the Cat slaat, zoals we reeds aangaven, meer dan ooit aan het experimenteren. En brengt dan ook een heel gevarieerd plaatje uit. Waarbij verschillende muziekgenres door de mangel worden gedraaid. Waaruit dan weer blijkt dat de band zichzelf nog steeds blijft heruitvinden. En blijft evolueren in een richting, die tot op heden nog niet is aangegeven. De toekomst zit boordevol vraagtekens. Waarop If Anything Happens to The Cat ook op Mångata niet direct een antwoord geeft. Net doordat elk van de songs zijn omgeven door walmen van bevreemdend aanvoelende klanken, en vocalen. Blijft de band ons daardoor nog steeds verwonderen. Ze maken het zichzelf en de luisteraar daarbij niet gemakkelijk, kiezen moeilijke wegen en durven grenzen verleggen. Waar geen grenzen zijn. Daarvoor kunnen we alleen maar bewondering opbrengen.

We kunnen dan ook besluiten:

If Anything Happens to The Cat blijkt ook anno 2017 geen doorsnee postrock band meer te zijn, als ze dat zelfs ooit zijn geweest. Ook weigeren ze zich op Mångata vast te laten pinnen op één muziekstijl. Daardoor maken ze het de luisteraar dus niet gemakkelijk, maar net dat trekt ons nog het meest over de streep. We houden nu eenmaal van avontuurlijke muziek, en dat biedt If Anything Happens to The Cat ons over de gehele plaat aan. Postrock, shoegaze, dreampop tot postpunk liefhebbers, die eveneens houden van avontuurlijke uitstappen over onontgonnen paden binnen het globale, doorgaans instrumentale, muziekgebeuren. Zullen net als ik, smullen van deze gecompliceerde plaat. Pure kunst, van een heel magische soort biedt If Anything Happens to the Cat ons aan. Kortom. Zoals Picasso chaos creëerde in zijn schilderijen, zo klinkt Mångata ons in de oren. En wij zijn dan ook enorm grote fan van Picasso zijn schilderkunsten.

Tracklist:

1.Lakesides, Endless
2.Raven Steals the Light
3.Echo Park
4.Beijing Fury
5.Five Lion Mountain
6.Out and Into the Vast
7.Seren
Gebruikers-avatar
Kilroy
Site Admin
 
Berichten: 11244
Geregistreerd: 15 Sep 2012, 18:26
Woonplaats: Gent, België

Re: Review: If Anything Happens To The Cat – Mangata

Berichtdoor Kilroy » 11 Okt 2017, 15:52

If Anything Happens To The Cat – Mångata (4/5)

De kat krabt de krollen van de trap

If Anything Happens To The Cat, kortweg IAHTTC is een vijfkoppige formatie uit Gent die indie rock brengt met een ferme snuif shoegaze à la Slowdive. Met hun laatste wapenfeit Mångata schotelen ze zeven zwevende songs voor die de grenzen van ons kleine landje met gemak overstijgen. Met een breed klankbord waar menig collega belpoppers iets van kunnen opsteken, wordt met gemak geïmponeerd.

Bij opener Lakesides, Endless kan je meteen titelgewijs turen naar een eindeloze einder. Met geduld en een nauwkeurig oog voor een kwalitatief eindproduct lopen de ragfijne riffs naadloos over in elkaar. Deze opbouw naar een eerste climax is een pareltje. Ook bij Raven Steals The Light zijn de composities breed en is er tussen de zuinige lyrics zelfs plaats voor trompetgeschal. Het is nu al duidelijk dat IAHTTC zijn boodschap weet in te pakken én over te brengen. Dit is post-rock met de P van passie voor perfectie. Ook Echo Park is een bezoekje waard. De afwisselende zanglijnen en samenzang verdrijven laaghangende mistsluiers die over het groene landschap hangen. Deze dromerige trip, de langste van de plaat, temporiseert en versnelt waar je het niet zou verwachten. Het degelijke gedrum vergroot alleen maar dit verrassingseffect. Beijing Fury vliegt op zijn beurt furieus uit de startblokken. Golvende gitaarlijnen komen schuimend aan wal. De hechtheid en het aanvoelen van de verschillende bandleden onderling wordt hier mooi in de verf gezet. Daarna gaan Five Lion Mountain en Out and Into The Vast verder op hetzelfde elan. Op het einde rondt Seren dit mooi geheel relatief gedeisd af. IAHTTC zou een perfect voorprogramma zijn voor pakweg Marillion of Ride.

Graag nog meer aandacht voor formaties als deze die durven buiten de mainstreame lijntjes te kleuren.

Dump Magazine 09-10-2017
Gebruikers-avatar
Kilroy
Site Admin
 
Berichten: 11244
Geregistreerd: 15 Sep 2012, 18:26
Woonplaats: Gent, België


Terug naar Nederlandstalige Nieuwsberichten

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast