Bij Locus dommel je weg in de fijne loomte van de tropen

Recent en ander nieuws uit de muziekwereld

Bij Locus dommel je weg in de fijne loomte van de tropen

Berichtdoor Kilroy » 22 Sep 2017, 16:11

Bij Locus dommel je weg in de fijne loomte van de tropen ****

Twee filmers maken prachtig zachtmoedig werk dat nu in Eye is te zien. De Braziliaan Cao Guimarães is de grote ontdekking. Zijn Thaise collega Weerasethakul vult diens werk mooi aan.

Afbeelding


Alsof ze zijn ingehuurd als schoonmaakploeg, zo besluitvaardig en efficiënt ruimt een kolonie mieren een hoop verstrooide confetti op in Epilogue: Ash Wednesday, een korte film van Cao Guimarães. De glimmende schijfjes papier - meer dan levensgroot voor de mieren - worden tussen de kaken geklemd en weggesleept. Het is de dag na carnaval. Langzaam ontstaat voor het oog van Guimarães' camera een minuscule afterparty: met hun kleurrijke buit vormen de mieren een feestelijke optocht.

Tussen waken en slapen

De vrolijke, 6 minuten durende videofilm maakt deel uit van de tentoonstelling Locus in het Amsterdamse Eye Filmmuseum, gewijd aan het werk van Guimarães (1965) en zijn Thaise collega Apichatpong Weerasethakul (1970).

Beiden zijn filmmaker en kunstenaar. Ze schakelen makkelijk tussen speelfilms, documentaires, videokunst en installaties. Weerasethakul zal voor de meeste bezoekers van Eye geen onbekende zijn: met films als Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010) en Cemetery of Splendor (2015) oogstte hij veel lof en belangrijke prijzen, waaronder een Gouden Palm en - vorig jaar - de Prins Claus Prijs. Zijn werk is eigenzinnig en mysterieus, met aandacht voor de Thaise geschiedenis, voor bovennatuurlijke verschijnselen én doodnormale, dagelijkse gebeurtenissen. Prachtig en betoverend voor de een, slaapverwekkend voor de ander, al zal de regisseur dat laatste niet gauw als een belediging opvatten. Integendeel: wie naar zijn films kijkt, kan dat het beste zo loom mogelijk doen, vindt hij. Het liefst ergens op de grens tussen waken en slapen, zodat de film in het brein wordt verwerkt als een droom.

Daarvoor leent de tentoonstelling in Eye zich prima. Bedden zijn helaas niet aanwezig in de donkere expositieruimte, maar in twee zalen zijn in elk geval stapels zachte kussens neergelegd. Weerasethakuls filminstallaties Primitive (2009) en Fireworks (Archives) (2014) laten zich zo comfortabel ondergaan. Ze zijn te beschouwen als geestverwanten van zijn speelfilms, gewijd aan dezelfde thema's, maar nog minder gehoorzamend aan een verhaallijn. Wie zich ervoor openstelt, wordt vanzelf getransporteerd naar het noordoosten van Thailand, waar geesten uit het verleden zich mengen tussen de hangjeugd van vandaag. Dat vermogen om een plek zó tot leven te brengen dat het voelt alsof je er bent, is wat het werk van Weerasethakul verbindt met dat van Cao Guimarães. Er mag dan een halve wereld liggen tussen Brazilië en Thailand, in het zachtmoedige werk van deze twee kunstenaars vallen vooral de overeenkomsten op.

Beide makers observeren hun directe omgeving, met veel oog voor detail, waarbij het geluid minstens zo belangrijk is als het beeld. Ze groeiden allebei op in de provincie, ver van het centrum van de macht in hun land, en tonen een kalme, van tradities doordrongen manier van leven.

Hypnose

Guimarães, net als Weerasethakul internationaal gelauwerd, is in Nederland minder bekend en daarmee de grote ontdekking van de tentoonstelling. Negen korte films zijn er van hem te zien. Ze tonen toevallig aangetroffen schoonheid, zoals een wonderlijk mooie worstelpartij tussen twee kinderen in de modder (From the Window of My Room, 2004), of juist een fraai geënsceneerd toeval, zoals de grillige reis die een zeepbel maakt door de vertrekken van een leegstaand huis (The Tenant, 2010).

Als gehypnotiseerd kun je blijven staren naar die zeepbel, een bewegend venster op de omgeving, soms doorzichtig, soms weerspiegelend. Kijken naar Guimarães' werk is als op reis gaan en de tijd nemen om de bijzonderheden van de plek tot je door te laten dringen. In Weightless (2007) toont hij hoe zonlicht boven een marktstraat wordt gefilterd door gekleurde schaduwdoeken, in Game (2006) draait het niet om het spel dat gespeeld wordt, maar om de twee borden waarop de stand wordt bijgehouden.

Limbo is ook een mooie film, met een speeltuin waar geen kind te zien is. Toch blijven de speeltoestellen bewegen, alsof er spookjes in de weer zijn. Zo doet ook in Guimarães' werk het bovenzintuiglijke zijn intrede, net zo onnadrukkelijk als bij Weerasethakul.

Limbo zou ook een passende titel zijn voor deze tentoonstelling: een plek tussen hier en daar, weggaan en thuiskomen, verlatenheid en drukte, waakzaamheid en slaap. De aandachtige blik van Weerasethakul en Guimarães en de kleine grapjes die ze aan hun werk toevoegen, maken Locus tot een oord waar je lang wilt blijven. Beeld en geluid laten de bezoeker wegdromen; het enige wat ontbreekt in Eye, is de geur en de warmte van de tropen.

Locus: Apichatpong Weerasethakul - Cao Guimarães, 16/9 t/m 3/12, Eye, Amsterdam




De Morgen 22-09-2017
Gebruikers-avatar
Kilroy
Site Admin
 
Berichten: 11337
Geregistreerd: 15 Sep 2012, 18:26
Woonplaats: Gent, België

Terug naar Nederlandstalige Nieuwsberichten

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Majestic-12 [Bot] en 6 gasten

cron