Eddie Floyd – Knock! Knock! Knock! On Wood: My Life in Soul

Onlangs een boek gekocht of een tijdschriften gelezen dat voor andere forumleden interessant kan zijn... of net niet... Laat het hier weten!
Gebruikersavatar
Kilroy
Site Admin
Berichten: 18607
Lid geworden op: 15 sep 2012, 18:26
Locatie: Asper, België
Contacteer:

Eddie Floyd – Knock! Knock! Knock! On Wood: My Life in Soul

Bericht door Kilroy »

Het was twee jaar na zijn road-trip in de lente van 2015 door de Verenigde Staten toen de de Britse journalist/auteur Tony Fletcher zich plotseling realiseerde dat maar heel weinig soul-artiesten uit de Zuidelijke staten die het muziekgenre ooit op de kaart hebben gezet, daar nooit echt de credits voor hebben ontvangen. Laat staan dat ze daarover ooit hun verhaal hebben kunnen vertellen. Fletcher was indertijd druk bezig om zijn biografie over het leven van Wilson Pickett, titel: ‘In The Midnight Hour: The Life & Soul of Wilson Pickett’, te schrijven en had daarvoor al diverse bronnen geraadpleegd. Tijdens zijn ontmoeting met Eddie Floyd die voornamelijk in het teken zou staan van zijn ervaringen met “Wicked Pickett”, werd hem ineens duidelijk wat de eerstvolgende opdracht zou worden. Opnieuw spraken de twee met elkaar af. Deze keer zou het ‘the living embodiment of The Soul Man’ zijn die centraal moest staan. Toen Floyd onlangs werd gevraagd wat hem deed besluiten om op 83-jarige leeftijd zijn medewerking hieraan te verlenen antwoordde hij dat de tijd nu echt ging dringen aangezien “there’s not many of us left around that can tell the tale.”

Afbeelding

Vanaf deze week is ‘Knock! Knock! Knock! On Wood: My Life in Soul’, een 302 pagina’s tellende biografie over het leven van Eddie Floyd verkrijgbaar. Het is niet alleen het boeiende verhaal geworden van één van de allergrootste nog levende soulmannen, maar het is ook een eerbetoon aan STAX, een muzieklabel en verzamelplaats waar de Memphis Soul, Gospel, Funk, Jazz, Blues en Southern Soul sinds 1957 bij elkaar kwamen en in korte tijd uitgroeide tot een toonaangevend begrip in de muziekwereld.

Het bleek niet moeilijk te zijn Eddie Floyd te overtuigen van het belang om nu ook zijn verhaal eens uitvoerig vast te leggen. Als geen ander is de schrijver van klassiekers als ‘634-5789’, ‘Comfort Me’, ‘Raise Your Hand’, ‘Big Bird’, ‘Knock on Wood’ en nog heel veel meer, zich bewust van het feit dat je in de muziekbranche nou niet bepaald altijd krijgt waar je recht op meent te hebben. De klus zou overigens zo geklaard zijn want het enige dat Fletcher volgens Floyd hoefde te doen was in het verhaal over Wilson Pickett zijn naam te veranderen in ‘Eddie Floyd’ aangezien beiden tientallen jaren hetzelfde pad bewandelden en vrijwel alles op dezelfde manier aanpakten. Na het lezen van beide verhalen blijkt er wel degelijk een groot verschil te zijn in de levensloop van de twee en is het niet helemaal toevallig dat er aan het leven van Pickett, die toch voornamelijk als een ongeleid projectiel door het leven raasde, vroegtijdig een einde is gekomen en de in 1937 geboren Floyd ruim zestig jaar lang volop actief is geweest in de business en daarnaast nog steeds in staat is om zijn verhaal haarfijn uit de doeken te doen.

Als er één ding duidelijk is geworden bij het lezen van ‘Knock! Knock! Knock! On Wood: My Life in Soul’ dan is het wel dat je met een enorm doorzettingsvermogen veel kunt bereiken. Het was allesbehalve makkelijk: zijn jeugd in Alabama, de jaren op een hervormingsschool, het gemis van een vader in het gezin en alle misstanden waarmee een jonge donkere knul zoal mee geconfronteerd wordt in ‘the heart of the South’, hij blijkt er enigszins laconiek mee te zijn omgegaan. “We leerden op school over onze geschiedenis, waar we vandaan kwamen, we werden geïnformeerd over wat er allemaal aan de hand was in onze stad en daarbuiten maar ik realiseerde mij dat er in de hele wereld soortgelijke problemen waren. Racisme? Burgerrechten? Ik was helemaal niet bezig met politiek, ik maakte muziek”, aldus Floyd die al op vroege leeftijd gefascineerd raakte door de country van Hank Williams, die net als hij ook uit Montgomery afkomstig was, en zich altijd heeft afgevraagd waarom donkere jongeren niet naar die muziek zouden willen luisteren. Hij verhuisde al snel naar Detroit waar de toekomstperspectieven er op allerlei gebied rooskleurig uitzagen. Floyd is daar samen met Arnett Robinson intensief bezig met muziek maken maar komt via zijn ‘betaalde’ werk in aanraking met twee jongens waarna alles in een stroomversnelling terecht komt. Floyd en Robinson zijn donkere ‘lead’-tenoren terwijl de blanke Bob Manardo en Tom Shelton zich in de ‘baritone’-regionen begeven. Er blijkt een uniek geluid te zijn ontstaan in een unieke situatie want de raciale ongelijkheid in Detroit die op dat moment de stad verscheurt, gaat geheel voorbij aan de ambitieuze muzikanten. “I Wasn’t thinking of colour, I was thinking of music”, aldus Floyd. Pas later zal blijken dat er hier sprake is van de allereerste Amerikaanse vocale groep met een samenstelling zoals hierboven genoemd. De met Gospel doorspekte muziek zou een belangrijke basis vormen voor de latere Soulmuziek. Het geheel wordt in goede banen geleid door Robert West, de oom van Floyd. Een sterke bas-stem moet het geluid compleet maken en deze wordt gevonden in de persoon van Willie Schofield. Het is 1955 als in ‘Motor City’ The Falcons worden opgericht. Er is meer dan genoeg materiaal geschreven om een album op te nemen maar een benodigd platencontract blijkt een ander verhaal te zijn. Het zal nog lang duren voordat de eerste verdiende dollars op een bankrekening gestort zullen worden maar in Chicago is onder leiding van de dan al toonaangevende muzikale regisseur Willie Dixon een viertal tracks opgenomen. Wanneer ook nog de jonge Joe Stubbs, de broer van één van The Four Tops, het vijftal komt versterken ligt het succes binnen handbereik. Hij blijkt zich echter niet helemaal te kunnen vinden in een uiterst sociaal collectief als The Falcons waarin iedereen songs aanlevert en waarin iedereen een gelijkwaardige rol krijgt toebedeeld. Ondertussen is een zekere Berry Gordy bezig om met andere getalenteerde artiesten zijn Tamla-Motown-imperium op te bouwen maar wanneer de reeds bekende Wilson Pickett wordt overgehaald om Stubbs te vervangen, is het succes van The Falcons pas echt onhoudbaar. In Memphis wordt de basis gevormd van Stax waar het familie-gevoel heerst en waar een sterke tegenhanger van Motown wordt geboden. In het boek is men niet vies een flinke portie ‘name-dropping’ maar je kan kort samengevat stellen dat binnen afzienbare tijd Soul de hitlijsten van Amerika domineert.

Bij Stax Records heeft zich een fantastische ‘huisband’ gevormd waar we later nog heel veel van zullen vernemen. Het is een vriendenclub die voor altijd een enorm belangrijke rol zou spelen in het leven van Eddie Floyd. Hij blijkt zich na zijn terugkomst in Memphis halverwege de jaren zestig ook onder zijn eigen naam heel goed te kunnen redden. Zijn vocale prestaties in combinatie met zijn schrijverstalent zijn uniek en succesvol. Toch zal de rol van bovengenoemde vriendenclub, beter bekend als Booker T. & The M.G.’s hierbij medebepalend zijn. Zo zijn Floyd en Steve Cropper, en later ook het duo Floyd en Booker T. Jones, gezamenlijk verantwoordelijk voor absolute klassiekers in het genre. Men weet elkaar bovendien op creatief gebied tot grote hoogten te stuwen, iets dat ook in Europa wordt opgemerkt. De Stax Volt On Tour 1967 waarin alle grote namen van het label op een vliegtuig naar Europa worden gezet is een groot succes dat helaas wordt overschaduwd door een vliegongeluk waarbij Otis Redding om het leven komt. De tragische gebeurtenis inspireert Floyd en Booker Jones om ‘Big Bird’ te schrijven terwijl zij op het vliegveld wachten voor hun terugreis naar de States. Het is één van de voorbeelden waaruit blijkt hoe snel en gemakkelijk een ijzersterk nummer in die tijd tot stand kwam. Het eerbetoon aan Otis zou pas later de welverdiende erkenning krijgen maar er volgde nog een prachtige collectie aan fijne muziek. De opmars van de Disco en de Funk in de jaren zeventig maakte het niet makkelijk voor de ‘oudere’ Soulartiesten waarbij tevens het voortbestaan van Stax Records werd bedreigd. Het boek beschrijft prachtig hoe Floyd zich staande heeft weten te houden in die moeilijke tijd. Door zijn afspraken altijd na te komen en bekend te staan als een integere en hardwerkende artiest die nooit verzaakte, bleek hij genoeg credits te hebben opgebouwd om dat te kunnen blijven doen waar zijn hart ligt. Daarbij kwam dat ‘nieuw’ en ‘aanstormend’ talent, zoals David Bowie of Bruce Springsteen, graag gebruik maakten van zijn composities. Het bekendste voorbeeld is ‘Knock On Wood’ die in de uitvoering van Amii Stewart een wereldhit werd. Interessant is ook de wijze waarop Eddie Floyd een prachtig aandeel vormde in het succes van zowel The Blues Brothers-films als The Blues Brothers Band waarmee zijn carrière onverwachts maar zeer aangenaam werd verlengd. De Soulman die zich nooit om politiek bekommerde zou nu zelfs twee keer door een president, een democraat en een republikein, worden uitgenodigd om het Witte Huis op stelten te zetten.

Zoals eerder gezegd zou de ontmoeting van de schrijver met Floyd ook het belang benadrukken van het fameuze Stax-label. Wat ooit begon als een kleine platenwinkel in een oude bioscoop te Memphis, groeide uit tot één van de belangrijkste muziekopnamestudio’s ter wereld. Het zou de plaats worden waar Stax Records werd gevestigd en waar een enorme catalogus van geweldige soulhits werd opgebouwd. De muziek die daar werd opgenomen van Isaac Hayes, Otis Redding, Booker T. & The MG’s, Albert King, Staple Singers en vele anderen is nog altijd van vitaal belang en vormt nog steeds een grote invloed op de sterren van nu. Toch kon niet worden voorkomen dat in 1975 het faillissement moest worden aangevraagd. Het geld stroomde binnen bij Stax maar verdween tegelijkertijd net zo makkelijk weg in een bodemloze put of ‘verkeerde zakken’ met als gevolg dat er in de late jaren tachtig niets meer over was van deze ‘heilige grond’. In tegenstelling tot veel van zijn collega’s bleef Eddie Floyd het label trouw tot het bittere einde. Omdat er geen tastbare plaats was waar men de liefde kon betuigen aan deze muziek en omdat de behoefte daaraan groot bleek te zijn, is op de oorspronkelijke locatie het Stax Museum of American Soul Music gekomen. Zo wordt het label voor altijd in leven gehouden en hebben soul-liefhebbers van over de hele wereld toch de mogelijkheid om hun eerbetoon aan alle artiesten die daar ooit hebben opgenomen te realiseren.

Met het schrijven van ‘Knock! Knock! Knock! On Wood: My Life in Soul’ heeft Tony Fletcher niet alleen het Amerikaanse muzikale culturele erfgoed een enorme dienst bewezen maar heeft hij tevens één van de hardst werkende en meest integere artiesten uit de muziekwereld onbedoeld op een voetstuk geplaatst. Het boek wordt gekenmerkt door de bescheidenheid van een muzikant die eindelijk de kans heeft gekregen om zijn niet geringe aandeel in de muziekgeschiedenis nog eens onder de aandacht te brengen en daar gretig gebruik van maakt. Met de opsomming van de vele feiten die weliswaar onvermijdelijk zijn, we hebben het hier tenslotte over een carrière die al meer dan zes decennia in beslag neemt, en ook de chronologie met de eveneens onvermijdelijke terugblikken, wordt het de lezer niet altijd gemakkelijk gemaakt om het overzicht te behouden. Sommige hoofdstukken in het leven van Floyd zouden wat meer uitgediept kunnen worden aangezien er simpelweg heel veel noemenswaardige en interessante voorvallen zijn gepasseerd in het leven van de artiest. Dit alles neemt niet weg dat dit boek als absoluut urgent bestempeld mag worden en kunnen we zonder meer stellen dat Fletcher geslaagd is in zijn missie.

Eddie Floyd – Knock! Knock! Knock! On Wood: My Life in Soul
Uitgeverij: BMG Book
Aantal pagina’s: 302
Datum Release: 11 Augustus 2020

Bestellen kan o.a. HIER.

Blues Magazine 21-08-2020

Plaats reactie