SOHN in AB: weemoed in transit ***

Recent en ander nieuws uit de muziekwereld

SOHN in AB: weemoed in transit ***

Berichtdoor Kilroy » 16 Mei 2018, 05:36

SOHN in AB: weemoed in transit - Britse elektronicabard trappelt elegant ter plaatse.

Afbeelding


De Britse globetrotter SOHN kwam, zag, vocht met technische mankementen en… bevestigde. Maar heeft zijn bejubelde project nog een toekomst?

Fijn zo, SOHN oftewel Christopher Taylor had zijn idiote Zorrohoed thuisgelaten. Dat kleinood droeg hij ten tijde van de Rennen-tournee. Het hoofddeksel verried een wufte artistiekerigheid waar wij in de regel niet hoog mee oplopen. In de AB droeg hij een mutsje, dat al wat meer down to earth oogde. Ja, in onze vrije tijd lezen wij levensfilosofiëen in uw vestimentaire voorkeuren. Noem het een hobby.

Eveneens verbannen: het stadiondrumstel dat op de vorige tournee de frêle SOHN-songs voorzag van een testosteroninjectie waar eigenlijk niemand om had gevraagd. Herinner u de shows in de Botanique en op Rock Werchter, vorig jaar. Deze keer hield SOHN het op zijn oude opstelling. Twee extra muzikanten aan de keyboards en een kleine drum weefden wonderlijke texturen door de songs.

'Hue', een onlangs uitgebracht nummer, verlangde om weinig meer: haast transparante ambientpop die zich in vaalrode nevels hulde, vol creepy omlaaggepitchte stemmetjes en ingesnoerde samples die als percussie fungeerden.

Transitzone

Aangrijpend, ja, maar ook perfect binnen het verwachtingspatroon. Je vroeg je erbij af hoeveel manoeuvreerruimte SOHN nog heeft nu zijn sound niet langer hip is en hij zich er vooralsnog niet aan weet te onttrekken. Toen we hem twee jaar geleden spraken, biechtte hij op regelmatig deel te nemen aan schrijfsessies voor grote popsterren à la Rihanna, in zijn toenmalige thuishaven Los Angeles. Intussen is hij opnieuw verhuisd, met vrouw en kind, naar Barcelona. Ver weg van het opgefokte lopendebandwerk dat de muziekindustrie in L.A. biedt. Zou het zuiderse Europa hem herbronning bieden?

Het concert van maandagavond voelde aan als een tussenstation, of een muzikale transitzone, zo u wil. SOHN sneed diep met de overrompelende songs uit zijn debuut Tremors en met het materiaal uit de opvolger Rennen, dat explicieter lonkte naar een potentiële toekomst in de alternatieve mainstream. ‘Signal’ kwam assertiever uit de hoek dan op plaat, met glasheldere pianomotiefjes die als kille briesjes door de schaduwen waaiden. In de achtergrond ruisten elektronische stoorzenders of zoemde een wollige synthbas.

Het oudje ‘Oscillate’ lag geketend in een web van tikjes, klikjes en plopjes. Toen twintig jaar geleden überhippe elektronicacompilaties als Clicks & Cuts een glimp van de toekomst toonden, hadden weinigen kunnen voorspellen dat de klank van gemanipuleerde softwarefouten ooit in de popmuziek zou opduiken. SOHN knutselde er in Brussel zowaar een treursong mee in elkaar die onze hartkamers met weemoed vulde. Zie ook: ‘The Wheel’, vol woest omhoogklotsende synthgolven. Of de industriële powerballad ‘Fool’: een getoonzette identiteitscrisis, besprenkeld met een vleugje Cockerill-Sambre.

Happen naar zuurstof

Cultklassiekers als ‘Bloodflows’ (“My love don’t love me” op een tiltgeslagen drumcomputer), ‘Rennen’ en ‘Lessons’ fungeerden als wurgkoorden. Wij hapten naar zuurstof, wapperden paniekerig met onze klauwen, blauwaangelopen, terwijl SOHN’s silhouet schaduwbokste met allerhande demonen. Don’t worry, wij zijn verzekerd voor muziekjournalistieke aanstellerij. ‘Lights’, dat schalks naar Faithless knipoogde, was in wezen gedeconstrueerde house, badend in Poison Ivy-groene spotlichten.

Afbeelding


Een frisse wind waaide door ‘Nil’, recent werk waarin Taylor zowaar zompige grunge-akkoorden uit een gitaar sloeg. Wordt dát de nieuwe SOHN? We staan toch sceptisch tegenover dat type met rock dooraderde indie-elektronica. Zowel Apparat als Nicolas Jaar bezondigden zich er al aan, de ene keer al beklijvender dan de andere. Of ontpopt SOHN zich straks tot balladeer? Het nieuwe ‘For My Daughter’ lonkte in die richting met een herfstkleurige pianosong die ons deed denken aan Ben Christophers. Charmant maar ook ontnuchterend aards.

Blues voor Tron

Jammer van het hinderlijke gekraak dat te onpas uit de boxen kwam. Sloeg de geluidsbegrenzer tilt? Lag het aan één van Taylors al dan niet defecte synthbakken? Of vond de geluidstechnicus dat een snuifje futuristische noise de songs dat extra tikkeltje je ne sais quoi verleende? SOHN liet het niet aan zijn hart komen, legde het concert even stil om de boel opnieuw op te starten en mepte ons knockout met een trio blitse popsongs waar de doorsnee r&b-kikker stikjaloers op mag worden.

‘Hard Liquor’, bijvoorbeeld: blues voor in de cyberwereld van Tron. In de slotminuut veerde Taylor recht en klapte hij manisch in de handen, als een dronken ceremoniemeester in een stikhete juke joint. ‘Artifice’, een popsong die er eigenlijk geen wil zijn, zweepte het dankbare publiek helemaal op. ‘Conrad’, een single die wij heel graag eens gecovered willen zien door Justin Timberlake, zette het poppotentieel van SOHN nog maar eens in de verf. Als Taylor ooit de stekker uit dit project trekt, kan hij altijd hits gaan schrijven voor A-listers als Sam Smith, Adele of, wie weet, Rihanna.

Laten wij hem hoe dan ook een welverdiende bezinningsperiode toewensen. Zal hij ons een derde keer van onze sokken blazen?

Gezien op 14 mei in de AB, Brussel

De Morgen 15-05-2018
Gebruikers-avatar
Kilroy
Site Admin
 
Berichten: 12882
Geregistreerd: 15 Sep 2012, 18:26
Woonplaats: Gent, België

Terug naar Nederlandstalige Nieuwsberichten

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Bing [Bot] en 3 gasten