Mattias De Craene, eigenzinnige saxofonist....

Recent en ander nieuws uit de muziekwereld

Mattias De Craene, eigenzinnige saxofonist....

Berichtdoor Kilroy » 08 Aug 2018, 13:59

Mattias De Craene, eigenzinnige saxofonist die weigert multi-inzetbaar te zijn.

Afbeelding


Door te focussen op Nordmann en zijn eigen groep MDCIII heeft de saxofonist Mattias De Craene resoluut gekozen voor zijn eigen parcours. ‘Ik heb mijn multiinzetbaarheid ingeruild voor eigenheid.’

Mattias De Craene mag morgenavond drie sets spelen op Jazz Middelheim. De Gentse saxofonist brak door als het briesje én de wervelwind van dienst bij het instrumentale kwartet Nordmann, dat nog altijd niet goed weet of het nu jazz of rock maakt maar daar niet van wakker ligt. In het najaar brengt hij zijn eerste plaat uit met het nieuwe trio MDCIII, waarvoor hij twee drummers inlijfde. Hij is allesbehalve de conventioneelste muzikant van zijn generatie - over zijn conservatoriumstudies deed hij een vol decennium, maar hij maakte ze wel af.

Wat zou hij op zijn vijftiende gevonden hebben van de muziek die hij nu maakt, vragen we hem in zijn huurappartement in Gentbrugge. ‘Ik zou het geluid dat ik uit mijn sax haal niet snappen’, zegt hij. ‘Toen had ik iets heel anders voor ogen. Ik wilde ‘echte’ jazz spelen, bebop en hardbop, en keek op naar muzikanten die dat goed konden… tot ik het strontbeu was. Ik begon na te denken over het leven en begon te flippen op al die regeltjes, die van mijn studies een calvarietocht maakten. Nog altijd krijg ik kriebels van dingen die moeten. Hoe kon jazz een vrije muziekvorm zijn als het zo hard aan structuren en schema’s vasthing? Geef mij maar het ellebogenwerk van Archie Shepp of Ornette Coleman. Daar zit tenminste actie in. In elke verwachting schuilt voor mij een teleurstelling. Ik ga ook niet graag naar een concert waarvan ik op voorhand weet hoe het zal klinken.’

In zijn jeugd hoorde hij vooral kleinkunst. Wim De Craene was de broer van zijn vader. De Craenes buren waren dan weer klassieke muzikanten. ‘Ik ben mijn ouders dankbaar dat ze me de vrijheid hebben gegeven om me muzikaal te ontplooien zoals ik wilde.’

Van de muziekschool ging het naar de harmonie en de kunsthumaniora. Met sax begon De Craene op zijn elfde. ‘Waarschijnlijk werd ik getriggerd door ‘The Simpsons’. (lacht) Altsax bleek het perfecte instapinstrument, want je kan er vrij makkelijk tonen mee maken. Bij hobo of viool is dat lastiger. Mijn saxofoon werd al snel een houvast, een soort van zingeving. Het was mijn beestje, een ontsnappingsroute waarop ik altijd kon terugvallen.’ Na verloop van tijd kwamen er ook bandjes - het eerste een kleinkunstgroepje, met klassieke sax. Intussen zijn er een twintigtal gepasseerd.

‘Als blazer wordt vooral multi-inzetbaarheid van je verwacht. Maar enkele jaren geleden heb ik beslist alleen nog mijn eigen ding te doen en te stoppen met al de rest. Ik vond dat hele idee van multi-inzetbaarheid niet interessant. Veel liever wilde ik met een band een eigen geluid en verhaal ontwikkelen. Maar daarvoor heb je tijd, een sterk idee en de juiste muzikanten nodig.’

Hij voelde voor het eerst dat het goed zat bij Nordmann, waarmee De Craene al twee studioalbums uitbracht en live de soundtrack speelde bij de cultfilm ‘Demen-tia’. Omdat de band ook enkele steviger nummers had, schreef die zich verrassend in voor Humo’s Rock Rally. In een tijdperk waarin genres en vakjes verdampen, bleek dat de juiste keuze. De Craene en co. haalden een podiumplaats en stonden plots in de Vooruit, de AB en op Pukkelpop. ‘Na jaren vooral in kleine jazzclubs te hebben gespeeld voelde dat erg cool.’

Als reactie op het relatieve succes van Nordmann en gevoed door zijn drang naar eigenheid, kwam De Craene eerder dit jaar met MDC op de proppen. ‘Omdat alles beter klinkt dan Mattias De Craene Trio’, lacht hij, verwijzend naar de eerste band die achter de Romeinse cijfers van zijn initialen schuilt.

‘Maar MDCIII is geen egotrip. Geïnspireerd door de tribale klanken van The John Lurie National Orchestra wilde ik onderzoeken hoeveel klanken ik kon oproepen met twee drums en één sax.’

Het debuutalbum ‘Dreamhatcher’ van De Craene en de drummers Simon Segers en Lennert Jacobs verschijnt eind september. Het sluit af met een even duistere als hypnotiserende cover van een obscure Wim De Craene-track. Zo lijkt de cirkel rond.

‘Ik vind het tof om met mijn sax te verschijnen waar geen sax verwacht wordt’, zegt De Craene, die eerder samenwerkte met Raketkanon, VRWRK en Sylvie Kreusch, en straks een duoproject begint met Sigfried Burroughs, frontman van de synthband Onmens.

Dat hij met Nordmann bij een hip poplabel als V2 zit en met MDC III tekende bij het jazzlabel De Werf illustreert zijn muzikale actieradius, maar financieel blijft het aanmodderen. ‘Los van alle andere angsten en twijfels knaagt die financiële onzekerheid het meest. Een artiestenstatuut zou een oplossing kunnen bieden, maar ik kom er niet voor in aanmerking, paradoxaal genoeg omdat ik te weinig verdien met mijn muziek.’

Een halftijdse baan als afficheplakker, een ontwikkelingsgerichte beurs van de Vlaamse overheid en flink wat steun van de Gentse concertzaal Handelsbeurs vullen voorlopig de gaten, maar de ambitie blijft van zijn muziek te kunnen leven. Ik hoef er echt niet veel aan over te houden.’ De track ‘TinniT’, een voorsmaakje van ‘Dreamhatcher’, werd onlangs opgenomen in de belangrijkste Amerikaanse jazzplaylist State of Jazz. Dat heeft het Spotify-publiek van MDCIII exponentieel doen toenemen en doet dromen.


Mattias De Craene

Saxofonist bij Nordmann, MDCIII en Burroughs & Crane
29 jaar
Geboren in Gent, woont in Gentbrugge
Muzikale helden: John Lurie, John Coltrane, Wayne Shorter, Archie Shepp, Jon Hassell
Nog te zien op: Jazz Middelheim, Melkrock, Leffingeleuren, New Wave of Belgian Jazz



De Tijd 08-08-2018



Belgische sound

‘Onlangs zei iemand in Nederland, waar we met Nordmann vaak spelen, dat je heel goed hoort dat we een Belgische band zijn.’ Volgens Mattias De Craene heeft dat niet zozeer te maken met een of ander geluid dat de nieuwe lichting Belgische jazzbands typeert. ‘Het komt omdat we allemaal meer vrijgevochten klinken dan ze elders gewoon zijn. Er is de voorbije jaren veel opengetrokken in de jazz. Ook de mensen lijken een opener blik te hebben. Onlangs mochten we als instrumentale band het Dioniss-festival in Sint-Denijs-Westrem afsluiten. Hoewel het publiek het eerste kwartier nog wat onwennig was, kregen we het makkelijker dan verwacht mee met onze vibe.’
Gebruikers-avatar
Kilroy
Site Admin
 
Berichten: 12876
Geregistreerd: 15 Sep 2012, 18:26
Woonplaats: Gent, België

Terug naar Nederlandstalige Nieuwsberichten

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten