The Bony King Of Nowhere in de Botanique ***

Recent en ander nieuws uit de muziekwereld
Gebruikersavatar
Kilroy
Site Admin
Berichten: 13253
Lid geworden op: 15 sep 2012, 18:26
Locatie: Gent, België
Contacteer:

The Bony King Of Nowhere in de Botanique ***

Bericht door Kilroy » 14 okt 2018, 06:35

Na het horen van de nieuwe songs van The Bony King Of Nowhere in de muisstille Rotonde van de Botanique zouden we bijna elke singer-songwriter een gebroken hart toewensen.
Afbeelding
Dat je uit iets verschrikkelijks toch iets moois kunt puren, is altijd al een van dé troeven van muziek geweest. Zo heeft Bram Vanparys, Koning van Nergens, verdriet, veel slapeloze nachten en de prachtige plaat Silent Days aan zijn scheiding overgehouden.

In de Botanique legde hij zijn hart bloot door acht van de negen nieuwtjes te spelen. “Sometimes when I go out I pretend to be that man who is right in the head all the time”, bekende hij tijdens ‘Going Out’. “The changes we've been running from have caught up with us now”, klonk het in de single ‘Every Road’. Hij verstopte zich niet achter zijn drie medemuzikanten maar zong elk woord met een pijnlijke en uitzonderlijke helderheid.
Afbeelding
De Bony King bleek Bob Dylan ingeruild te hebben voor The War On Drugs, Leonard Cohen voor Kurt Vile. Zijn songs weerklonken doorheen een mist van echo en melancholie. Tijdens ‘Going Out’ zwol de muziek aan en trok dan weer terug, als hoge golven in slow motion. ‘Silent Days’ had groove in de bas, ontroering in de gitaar en drive in de drums. ‘Still Around’ was rijker gearrangeerd dan op plaat: een song met dezelfde nachtelijke verlangens als Bruce Springsteens ‘I’m On Fire’. ‘Whenever We Meet Again’ was zijn strijdlied, ‘Every Road’ zijn smeekbede. De harmonieën met gitarist en zanger Gertjan Van Hellemont, ook bekend als Douglas Firs, waren adembenemend mooi.

Dat Bram Vanparys zijn nieuwe songs voelde, viel ook op telkens wanneer hij een ouder nummer speelde. Songs zoals ‘Travelling Man’ en ‘Alas My Love’ waren mooi, maar niet meer dan dat. Alsof er een Bony King vóór en een Bony King na de scheiding was. Pas op het eind in de bisronde kwam hij los. Tijdens de warme omhelzing van ‘Girl from the Play’ solliciteerden enkele van jullie voor een plekje in z’n royale entourage als backing vocal: jullie tututuu’s, nochtans ongevraagd, klonken als engelengezang, zó schoon. En aangezien jullie na de eerste bisronde maar bleven stampen met de voeten, is Vanparys nogmaals het podium opgekropen om onvoorbereid een allerlaatste – ja maar, voor echt hé – liedje te spelen. Tijdens een spontane akoestische soloversie van ‘Eleonore’ zagen we de oude Bony King terug. Hij had een gat in z’n hart, maar hij komt het wel te boven.

Het hoogtepunt van de avond kwam tijdens het tweeluik ‘Through the Night’ en ‘Like Lovers Do’. Van Hellemont en Vanparys deden hun gitaren sprankelen en bubbelen tot de boel z’n kookpunt bereikte: ‘Through the Night’ eindigde met een zinderende finale. In ‘Like Lovers Do’ ging hij helemaal de dieperik in, out of the blue and into the black. De drums versnelden en snaren geraakten oververhit. Vanparys hield zich staande te midden van de razende storm. “The silence in here is breaking us apart”, zong hij op het eind. De stilte die volgde was verpletterend.

‘Euh,’ zei de Bony King. ‘Euhm,’ vervolgde hij. ‘Ik word er niet bepaald spraakzamer op… Maar da’s oké. Toch?’ Zolang je maar prachtige liedjes als ‘Silent Days’ en ‘Like Lovers Do’ blijft schrijven, Bram.

De Morgen 13-10-2018

Plaats reactie

Terug naar “Nederlandstalige Nieuwsberichten”