"Ik voel me nog steeds 20. Alleen de seks duurt wat langer"

Recent en ander nieuws uit de muziekwereld
Gebruikersavatar
Kilroy
Site Admin
Berichten: 14688
Lid geworden op: 15 sep 2012, 18:26
Locatie: Gent, België
Contacteer:

"Ik voel me nog steeds 20. Alleen de seks duurt wat langer"

Bericht door Kilroy » 18 mei 2019, 07:45

Dinsdag wordt hij 70. Maar Arno is naar eigen zeggen nog steeds dezelfde als toen hij 20 of 40 was. "Alleen de seks is anders", lacht 'le plus beau' aan de vooravond van zijn twee uitverkochte verjaardagsconcerten in het Kursaal van Oostende. "Het duurt allemaal wat langer, 'vint'. Maar daar hoor ik 'de madams' niet over klagen." Als kok van opleiding fileert Vlaanderens beroemdste rocker zichzelf in schijfjes van tien jaar. Het geheel is in gedachten te overgieten met een sappig West-Vlaams accent. Smakelijk!

Afbeelding

"Ik ben geboren in een taxi, op weg naar de kraamkliniek. Blijkbaar kon ik niet langer wachten om aan het grote avontuur te beginnen. Toen ik 15 jaar was, vond ik op straat een portefeuille en bracht hem braaf naar de politie. Een dag later ging thuis de bel: de eigenaar van de portefeuille wou me 20 frank komen geven. Mijn pa herkende hem: het was de taxichauffeur. Hij heeft dan maar 50 frank gegeven." (lacht)

"Mijn moeder had beslist dat het Arno zou worden. 'Sorry, meneer, staat niet op de lijst van toegestane voornamen', kreeg mijn vader op de burgerlijke stand te horen. 'Arnaud zou eventueel wel kunnen. Is dat ook goed?' Mijn pa vond het oké, mijn ma was furieus. Ze zwoer dat ze nooit één document zou invullen met die voornaam erop. Ze verwittigde ook mijn leraars: 'Durf hem niet Arnaud te noemen!' Ja, vint, ik ben opgegroeid tussen sterke vrouwen. Niet alleen mijn moeder, maar ook mijn tantes en grootmoeders. Eén van mijn oma's heeft op het einde van de oorlog een groepje SS'ers verjaagd. Ze kwamen mijn grootvader zoeken, die zat in het verzet. Maar mijn grootmoeder heeft die nazi's afgeblaft. Als er iets van moed en durf in mijn bloed stroomt, komt het van haar."

"Ik was 8 jaar en op bezoek bij mijn beste vriend. Zijn zus had een platenspeler. Toen ze 'One Night With You' van Elvis Presley draaide, werd ik compleet van mijn sokken geblazen. Ik wilde het twintig keer na elkaar horen. Op dat moment wist ik nog niet wat een orgasme was, maar dat was mijn eerste."

"Ik zag de beatniks van de trein en van de ferry's stappen in Oostende en ik dacht: zo wil ik ook zijn. Vrijbuiters waren het, die in Oostende kwamen genieten van het wilde, onstuimige nachtleven. De stad was zijn tijd vooruit: er was een gay kwartier, naast mijn school zaten hoeren achter het raam. The Moody Blues en The Vipers speelden avond na avond in de clubs, de meisjes uit Londen brachten de nieuwste trends mee uit Carnaby Street."

"Ik heb nooit heroes gehad, maar ik was wel gek van The Kinks en The Rolling Stones. Tot mijn leraar moraal, Hubert Decleer, me op een dag vijf platen gaf: Sonny Boy Williamson, Muddy Waters, Mississippi Fred McDowell, Robert Johnson en Lightnin' Hopkins. 'De groepen die jij goed vindt, hebben bij deze gasten de mosterd gehaald', zei hij. En hij had gelijk. Hij heeft de poorten van de blues voor mij geopend. Ik ben Hubert daar eeuwig dankbaar voor en hij is altijd een goede vriend gebleven. Vier maanden geleden ben ik hem nog gaan bezoeken: hij is al jaren prof Sanskriet in Kathmandu."

"Een dag na mijn achttiende ben ik thuis weggegaan. Niet uit onvrede, ik heb een zalige jeugd gehad, maar ik wilde ten volle van de vrijheid proeven. In een oude plastic zak zeulde ik muziektijdschriften en proper ondergoed mee. Ik leefde als een zwerver, wist nooit op voorhand waar ik zou slapen. Gisteren was dood, morgen was binnen een eeuw. Het is tot op vandaag mijn levensmotto."

"Boven de bar waar ik werkte, woonde een Rotterdammer met zijn Duitse vriendin. Van 's morgens tot 's avonds zaten ze joints te paffen, af en toe rookte ik eentje mee. Voor mijn verjaardag kreeg ik een mondharmonica van hen. Ik stak het instrument in mijn mond en begon te spelen. Heel vreemd, maar het lukte meteen. Een week later deed ik al mee aan een vrij podium, mét een eigen nummer: 'I'm Afraid In The Dark'. De respons was goed en ik richtte een groep op: Freckle Face. Ook Paul Couter zat erin, de eigenaar van de Tuf Tuf Club, de hipste boetiek van Oostende. Met hem vormde ik nadien Tjens Couter."

"Toen in mei '68 de studentenrevolte uitbrak, was ik 19 jaar. Ik had in Londen een Frans au-pairmeisje leren kennen en zij vroeg of ik niet mee wilde naar Parijs. We liepen niet mee in de betogingen, we stonden aan de kant, als voyeurs. Op de Place de la République zagen we twee oudere mensen de boel opjutten: Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir. 's Avonds zag ik Sartre op de Champs Elysées in een duur etablissement een glas champagne drinken. Salonsocialisten hebben altijd bestaan." (lacht)

"Mijn jongste zoon is 23, ongeveer de leeftijd die ik toen had. Hij is bezig met graffiti en muziek: trap heet het genre, zo underground als maar zijn kan. Dat herken ik: wij wilden met Tjens Couter ook niet in de jongerenblaadjes staan of op tv komen. We speelden het voorprogramma van Cockney Rebel in Vorst Nationaal maar de portier wilde ons niet binnenlaten: 'Als jullie de support act zijn, dan ben ik Elvis Presley', zei hij." (lacht)

"Mijn zoon zal nooit vragen wat ik vind van zijn muziek. En dat is goed. Hij moet zijn eigen weg gaan, heb ik ook altijd gedaan. Ik voel bij hem en zijn leeftijdsgenoten dat de revolte stilaan terugkeert. Er broebelt iets. Niet alleen in de muziek, ook daarbuiten. Niks te vroeg, want het conservatisme heeft een erectie comme la tour Eifel. Die klimaatmeisjes: ze zijn nog geen 18, maar nu al beter geïnformeerd dan de meeste politiekers. Moa vint toh, ik lig op mijn gat."

"Ik was 30 jaar en had geen rotte frank, maar kookte wel voor Marvin Gaye. Hij kwam elke dag eten in het hotel waar ik toen werkte. Nooit ging hij in de zaal zitten, altijd bij ons in de keuken. Zijn goede vriend, toetsenist Odell Brown, was er ook vaak bij. Als dessert gingen we buiten meestal een jointje roken."

"Mijn ogen zijn opengegaan toen ik met Paul in de States was. Wij speelden blues, maar dat was Amerikaanse muziek en wij waren Europeanen. Dat klopte niet, vond ik. Ik wilde Europese muziek maken, Paul bleef de blues trouw en dus richtte ik een andere groep op: T.C. Matic. Vanaf de eerste repetitie klonk het geweldig. Pure kracht en toch ook dansbaar."

"Ik ben toen ook in Brussel komen wonen. Voor een vrouw. Ze werkte als persattaché voor een platenfirma en zorgde ervoor dat er wat promo was rond onze eerste plaat. Als ze dat niet had gedaan, was het misschien nooit iets geworden met T.C. Matic en zaten we hier vandaag niet. Olalala, vint, ik heb geluk gehad."

"T.C. Matic was: constant touren, 24 op 24 feest. Geen idee hoe ik het deed. Want ik nam geen harddrugs en dronk weinig alcohol, zeker niet voor of tijdens een optreden. We zaten helemaal in onze muziek, het was wij tegen de rest van de wereld. Tot we na enkele intensieve jaren uit elkaar groeiden."

"Op de begrafenis van The Scabs-gitarist Willy Willy, ook een naar Brussel uitgeweken Oostendenaar, hebben Jean-Marie Aerts (gitarist van T.C. Matic, red.) en ik 'Willie' gespeeld, op vraag van Guy Swinnen. Meteen schreef iemand dat er een reünie zat aan te komen, maar heel eerlijk: we hebben het daar geen seconde over gehad. Ik breng in september een nieuwe cd uit ('Santeboutique') en ga daarna op tournee. Ik weet ook niet of het nog zou marcheren op menselijk vlak. Al die verschillende karakters, ik vrees ervoor."

"'Charlatan', met 'Bathroom Singer' en 'Jive To The Beat', beschouw ik als mijn eerste echte soloplaat. Ik was 40 en leefde op een wolk. Dag en nacht in mondaine bars en clubs, the sky was the limit. Maar lang heeft het niet geduurd. Ik werd vader van mijn oudste zoon en dacht: nu snel terug met de voetjes op de grond, Arno."

"Daarna wilde ik opnieuw in kleine clubs spelen. Ik dacht: ik stel een akoestische groep samen, Charles et les Lulus, naar mijn tweede voornaam en de naam van mijn moeder. Voor 20.000 frank namen we een plaat op, de goedkoopste ooit. Maar het werd veel groter dan we hadden kunnen denken. We zijn uiteindelijk een jaar op tournee geweest."

"Ik praatte vroeger zoals ik nu, op mijn 70ste, pis: met horten en stoten (lacht). Ik ben uitgelachen als stotteraar en dan sprak ik ook nog dat dialect: alleen al daarom werd ik niet ernstig genomen. Ik heb dat nooit begrepen: Bono van U2 heeft toch ook een accent? Op mijn 52ste werd ik in Frankrijk geridderd: chevalier des arts et des lettres. Die letters waar ik jaren over gest-st-st-struikeld was. Surrealisme!" (lacht)

"Ik neem niemand iets kwalijk. Ik ben altijd mezelf, speel nooit een rol. Ze moeten mij maar nemen zoals ik ben. Ik zou niemand anders willen zijn, maar ik zou ook niet willen dat iedereen was zoals ik. Dan zou het hier een slechte cowboyfilm worden." (lacht)

"Ik ben zelf ook een santeboutique. Evenwichtig door het leven stappen, is wérken. Maar... je moet er ook geen zestig diploma's voor hebben. Iedereen die geen psychopaat is, kent het verschil tussen goed en kwaad. Ik heb misschien wel eens onbewust iemand gekwetst, maar ik heb nog nooit willens en wetens iemand kwaad gedaan. De grootste fout die ik gemaakt heb, is dat ik mijn vader niet genoeg bezocht heb, zeker niet in zijn laatste jaren. Vijf jaar geleden is hij gestorven, nu is het te laat."

"Ik kocht sigaretten in de supermarkt. Mijn jongste zoon, een tiener toen, bekeek het pakje en zei: 'Papa, hier staat op dat het heel ongezond is en dat je ervan doodgaat. Waarom koop je dat eigenlijk? Zou je een bloemkool kopen waar een sticker met een doodskop op gekleefd is?' Tegen zo veel kinderlogica kon ik niet op en ik ben gestopt. Zelf rookt hij nu wel. What can I say?"

"Mijn gezondheid: toen ik 60 werd, begon iedereen ernaar te vragen. Ik heb nog nooit iets voorgehad, knock on wood. Ik treed veel op, dat helpt. Met jonge gasten bovendien, niet met mensen van mijn leeftijd. Wie twee uur op een podium staat, hoeft niet naar de fitness. Ik voel mij dezelfde als toen ik 20 of 40 was. Alleen de seks is anders. Het duurt allemaal wat langer. Maar daar hoor ik de madams niet over klagen, dus..." (lacht)

"Je moet ook wat geluk hebben. Willy Willy heeft pech gehad. Hij heeft ook anders geleefd dan ik. Daar hoef ik geen tekening bij te maken, of wel? Ik heb veel geproefd, maar daar bleef het meestal bij. Ik heb ooit een nummer opgenomen onder invloed van coke. Het beste wat ik ooit had gemaakt, vond ik achteraf. Tot de roes was uitgewerkt en ik nog eens luisterde: met voorsprong het slechtste wat ik ooit op band had gezet."

"I'm a fucking old fart. Toen ik 18 was, vond ik iemand van 25 al stokoud. Nu ben ik zelf een dinosaurus. Op het podium valt dat allemaal nog mee, in het leven ernaast is de confrontatie scherper. Kijk naar mijn telefoon, dat is nog een Nokia. Ik heb nog nooit een e-mail verstuurd. Ik heb een bureau dat dat allemaal voor mij doet, maar dat neemt niet weg dat ik me analfabeet voel. Mijn oudste zoon is 30 en... informaticus, nog pijnlijker. Als ik hem zeg dat ik internetlessen ga volgen, zegt hij: 'Te laat, papa.'" (lacht)

"Gelukkig is er de muziek nog. Al sinds die eerste luisterbeurt van 'One Night With You' mijn drug. Touren zorgt voor adrenaline, het is mijn maîtresse. Als ik niet meer kan optreden, is het gedaan met mij. Ik zal tot het einde van mijn dagen op een podium staan, dat staat vast."

"Mijn moeder is gestorven toen ze nog maar 43 was, lymfeklierkanker. Mijn vader is 90 geworden, die horizon heb ik dus ook nog. Ik heb een pied-à-terre in Oostende, maar ik kom er vooral in de winter, als er niet te veel toeristen rondlopen. Ik zie mezelf op mijn 80ste zeker ook nog in Brussel wonen. Ik ken hier veel volk in de buurt, 's middags kan ik voor 12 euro een dagschotel gaan eten en 's avonds hangt er altijd wel bekend volk rond in één van de cafés. Ik woon dan wel in een grootstad, mijn actieradius is zo beperkt dat het meer als een dorp aanvoelt."

"Ik hoop wel dat ik de komende jaren mijn zoons meer zie. De oudste is naar Frankrijk verhuisd, ik mis hem. Maar ja, ik heb het zelf gedaan bij mijn eigen vader. En die mannen hebben hun eigen bazaar, hé. Daar moet ik mee leren leven. Als ze maar braaf zijn, wèh?"

Arno speelt op dinsdag 21 en woensdag 22 mei in het Kursaal van Oostende. Beide concerten zijn uitverkocht.

Het Laatste Nieuws 18-05-2019

Plaats reactie

Terug naar “Nederlandstalige Nieuwsberichten”